โลกซึมเศร้า

ลืมตาขึ้นมา กับห้องที่มี แต่ความว่างเปล่า ยังคงใช้ชีวิตลำพัง กับภาพทรงจำที่ยังเหลืออยู่ พยายามจะลบ ภาพเธอไปจากหัวใจ แต่สุดท้ายก็วนมาที่เดิม มันติดที่ฉันยังคงจำได้ฝังใจ ต่อให้ลบแค่ไหนก็ยังไม่จางหาย * เมื่อไหร่จะลืม ลืมมันสักที เมื่อไหร่จะยอม รับความจริงในวันนี้ ไม่มีเธออยู่แล้ว ไม่มีอีกแล้ว อ้อมกอดและรอยจูบในวันนั้น เมื่อไหร่จะยอมรับความจริงสักที เมื่อไหร่จะเข้า ใจว่าเธอทิ้งกันไปแล้ว เขาคงเริ่มต้นใหม่ แต่ฉันยังจมอยู่ ยังติดอยู่กับเรื่องราวในวันวาน เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก.. ที อยากจะลืม ลืมมันสักเท่าไหร่ ยิ่งอยากจะหนีมันไปให้ไกล ยิ่งตอกและย้ำให้เข้าใจ สุดท้ายความทรงจำ ส่วนลึกภายในใจไม่เคยหาย * เมื่อไหร่จะลืม ลืมมันสักที เมื่อไหร่จะเข้า ใจว่าเธอทิ้งกันไปแล้ว เขาคงเริ่มต้นใหม่ แต่ฉันยังจมอยู่ ยังติดอยู่กับเรื่องราวในวันวาน เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก.. ที เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก.. ที (เมื่อไหร่จะลบมันได้สัก.. ที)