โลกซึมเศร้า

ไม่อยากจะเจอผู้คน กลัวโดนคำถามว่าเธอไปอยู่ที่ใด ก็กลัวจะเห็น จะเจอที่ๆ เคยไป ที่เราเคยไป สองคนในวันนั้น ก็เลยเก็บตัวหัวใจ ในห้องเล็กๆ ที่ดั่งไม่มีแสงไฟ ไม่รู้ชีวิตจะเดินไปที่ทางใด มันเคว้งในใจ เหมือนคนมองไม่เห็นทาง ยากเหลือเกิน ไม่รู้จะเดินเยี่ยงไร เมื่อคนที่เป็นหัวใจ มาพรากจากกัน ดังโลกนี้ มีเพียงตัวฉัน ทรมานสุดหัวใจ * ก็อยู่ในโลกซึมเศร้าที่มันเศร้าซึม ก็มันยังลืม ลืมเธอไม่ไหว คนที่เป็นนางรัก คนที่เป็นดั่งหัวใจ และคนที่ทำร้าย ก็ใช่คนเดียวกัน * ก็อยู่ในโลกซึมเศร้าที่เหงาเหลือเกิน ก็ต้องเผชิญความเจ็บอีกกี่วัน และอีกนานเท่าไร ที่มันจะพ้นผ่าน จะมีใครคนนั้น พาฉันหลุดพ้นจากความเสียใจ และเห็นโลกใหม่อีกครั้ง ยากเหลือเกิน ไม่รู้จะเดินเยี่ยงไร เมื่อคนที่เป็นหัวใจ มาพรากจากกัน ดังโลกนี้ มีเพียงตัวฉัน ทรมานสุดหัวใจ * ก็อยู่ในโลกซึมเศร้าที่มันเศร้าซึม ก็มันยังลืม ลืมเธอไม่ไหว คนที่เป็นนางรัก คนที่เป็นดั่งหัวใจ และคนที่ทำร้าย ก็ใช่คนเดียวกัน * ก็อยู่ในโลกซึมเศร้าที่เหงาเหลือเกิน ก็ต้องเผชิญความเจ็บอีกกี่วัน และอีกนานเท่าไร ที่มันจะพ้นผ่าน จะมีใครคนนั้น พาฉันหลุดพ้นจากความเสียใจ และเห็นโลกใหม่อีกครั้ง