แพ้แล้วพาล

อยากจะยิ้มให้เธอทุกที ที่เจอกัน อยากจะสั่งให้มือไม่สั่น เมื่อต้องเห็นภาพเธอกับคนข้างกาย ไม่อยากให้ใครว่าพาล ทำตัวระรานเป็นผู้ร้าย แต่ว่าถึงยังไงฉันก็มนุษย์คนหนึ่ง * โกรธเขาเสมอ เกลียดเธอที่ทิ้ง แค้นทุกสิ่ง ที่เป็นวันนี้ มันทำใจไม่ไหวสักที กับความรู้สึกเจ็บลึกที่อยู่ในใจ ** อ้อมกอดนั้นมันเคยเป็นของฉัน แต่เขากำลังจะหยิบมันไป ให้ยอมรับ รับได้ยังไงใครอยากจะทรมาน หลับตาลงทีไรก็เจอภาพของเธอที่กอดกับฉัน ถ้าต้องทนเห็นเขาทำอย่างนั้น สู้ยอมให้ด่าว่าฉันแพ้แล้วพาลอย่างไม่อาย เธอจะหวังให้ใครแสนดี ไม่มีทาง คนที่มันสูญเสียทุกอย่าง ให้ลบให้ล้างมันออกคงไม่ง่ายดาย จะให้เขาไปคลุกคลี เป็นเพื่อนที่ดีของเธอและคนใหม่ อย่าคิดไปไกลฉันแค่มนุษย์คนหนึ่ง ( ซ้ำ * , ** ) เธอขอให้เราเลิกกัน มันเจ็บฉันยังพอทนได้ แต่อย่าขอให้เป็นเพื่อนกันไป ฉันไม่เป็นอะไรกับใครทั้งนั้น อ้อมกอดนั้นมันเคยเป็นของฉัน แต่เขากำลังจะหยิบมันไป จะให้ยอมรับ รับบ้าอะไร ใครอยากจะทรมาน หลับตาลงทีไรก็เจอ ภาพของเธอที่กอดกับฉัน จากคนๆ นี้ เปลี่ยนเป็นคนนั้น ถามว่าใครจะเก็บอาการ ไม่ให้ฉันพาลก็ยากไป อย่ามาถามทำไมว่าไม่ทน เธอไม่ใช่คนที่เสียใจ