แดดสุดท้าย

อัสดงรื่นสายลมพัดล่อง ทุ่งสีทองเอนพลิ้วลิ่วดั่ง คลื่นหนุน ตะวันลับเลื่อนลงหลืบฟ้า สกุณาร่อนลาคืนรังอุ่น แหล่งเคยขุนยามสนธยา แดดสุดท้ายส่องต้องปลาย ริ้วรวง ให้แหนหวงรวงนี้ที่ห่วงหนักหนา รอเรียวนิ้วนิ่มจากนวลน้อง แตะรวงสีทองกลางท้องนา เจ้าเหนื่อยเหมื่อยล้าแต่คราวหน้าฝน * จากนาร้างกลายเป็นทุ่งสวย ด้วยแรงของเรา จากใจของสาวเจ้ายอมจน หว่านไถ ดำนาน้องเคียงคู่ หลังไหล่คดคู้ ไม่เคยบ่น สู้แดดฝนจนข้าวเหลืองพราว ** แดดสุดท้าย ก่อนพักกายพลบค่ำ ฟ้าสีดำคลี่พืนคลุมแผ่น ดินหนาว ขี่เกวียนล้อทุ่งสู่ยุ้งฉาง ชื่นรอยยิ้มนางบนฟางข้าว ห่มรักเจ้าด้วยหวงและห่วง ( ซ้ำ * , ** ) ขี่เกวียนล้อทุ่งสู่ยุ้งฉาง ชื่นรอยยิ้มนางบนฟางข้าว ห่มรักเจ้าด้วยหวงและห่วง