เหงาจนเงาหนี

ในคืนที่หงอย นั่งคอยจนเหงา เอาคางเกยเข่า คอยเขากลับคืน แสงดาวก็เลือน แสงเดือนก็หาย ไร้คนข้างกาย โถไร้ แม้เงา * มันเหงา จนเงายังหนี ไม่มีไม่มี แสงไฟส่องให้จ้องมองเหงา มันเหงา จนเงามันหาย ไร้คนข้างกาย อยู่ได้ก็เพียงลำพัง ** คำว่ารอไม่มีตัวออ ก็รอเหมือนเดิม มีเหงามาเพิ่ม พร้อมทุกข์เติมเสริมด้วยความเศร้า พื้นดินสูงต่ำ มันฉ่ำด้วยน้ำตาเรา วอนเดือนฝากดาว ส่องสกาวขอเงาฉันคืน ( ซ้ำ * , ** ) แม้แสงริบหรี่ จากหิ่งห้อย ก็คอยเงาเธอ