//
| ( 3 Times ) * และทุกครั้งเมื่อฤดูหนาวจะรออยู่ที่เก่า แม้นไม่รู้ว่าฤดูหนาวจะยังมีหรือเปล่า ฉันก็เหมือนกับเสื้อกันหนาวที่วางอยู่ที่เก่า ไม่เคยได้ใช้จะอีกกี่หนาวก็ซื้อมาเสียเปล่า แม้วันผันเปลี่ยนแต่ว่าฉันเป็นคนเดิม รูปวาดรูปเดิมมีเพียงฉันเป็นคนเติม ไม่เคยเสียใจกับทางที่ฉันเป็นคนเดิน แม้ว่าเธอจะไม่เหมือนเดิม แต่ใจของฉันยังคงเดิม เพราะว่าคนอย่างฉันไม่มีอะไรให้เธอต้องจำ เธอก็คงต้องเดินต่อไปยังมีอะไรให้เธอต้องทำ ลึกข้างในก็รู้ไม่อาจจะเป็นอย่างเธอต้องการ แต่ว่าเราก็ยังจะฝืนพยามประคองกันมาตั้งนาน ฉันเหมือนเสื้อกันหนาวที่เธอไม่ได้ใช้ ตั้งแต่ที่เธอได้ไป ธอก็ทิ้งฉันเอาไว้ พอเธอเริ่มหนาวขึ้นมาแล้วเธอก็หาซื้อใหม่ เธอไม่กลับมาสนใจ อะไรกับฉัน ( ซ้ำ * ) ตอนเธอหนาวแล้วเธอก็มา พอเธอร้อนแล้วเธอก็ลา ฉันคงไม่โทษเรื่องโชคชะตา เพราะมันเป็นเรื่องที่ธรรมดา ห่วงว่าเธอจะไม่สบาย กับลมหนาวที่มาระคาย อาจจะช่วยให้เธอได้ระบาย และคลายความหนาวที่มีในใจ แม้จะเพียงชั่วคราว พอหมดลมหนาวแล้วเธอก็ลืม.. ลืม ฉันยังจำเรื่องราว จะผ่านกี่หนาวก็ยังคงนึกถึง เย้.. นานสักเท่าไรก็จะรอ เย้.. ถึงรู้ว่าเธอไม่เคยมอง แต่.. ถ้าเธอต้องการฉันก็พร้อม แม้จะต้องลาเมื่อเธอร้อน ( ซ้ำ * , * ) | ( Till End )
