เสียสาวเมื่ออยู่ ม.ศ.

มือจับสายเปล ร้องโอ้ละเห่ระหึก กล่อมไปใจนึก ถึงความหลังฉันนั่งร้องไห้ แม่และพ่อส่งเรียนต่อ ม.ศ.เทอมปลาย ฉันทำน่าอาย เสียสาวแต่อยู่ ม.2 เรียนอยู่ไม่นาน วันนั้นอาการเริ่มเปลี่ยน เกิดการคลื่นเหียนถึงอาเจียรเพื่อนเรียนหัวร่อ ฉันเริ่มเป็นข่าว ครูใหญ่เรียกไปตัดพ้อ แล้วเชิญแม่พ่อ ฉันมา อัตถาธิบาย ฉันถูกรีทายน์เพราะใจฉันไม่รักดี เสื่อมศักดิ์เสื่อมศรี ถึงต้นตอแม่พ่อร้องไห้ รู้ตัวว่าพลาด ไม่อาจแก้ไข เดี๋ยวนี้ฉันกลายเป็นแม่คนผลิตผล ม.2 * นอนเถิดลูกนอน อย่าร้องอย่าอ้อนกวนแม่ เวรกรรมลูกแท้ ลืมตาทั้งที ไม่มีหน้าพ่อ แม่ยอมรับผิด ไม่คิดโทษหนุ่ม ม.ศ. แม่เป็นคนก่อ คำว่าพ่ออย่าขอ.. เขาเลย ( ซ้ำ * )