//
ที่รัก.. เธอบอก.. ว่าเธอจะรักฉัน จนวันสุดท้าย แต่สุดท้าย.. เธอหลอก.. เธอลืมคำพูดเหล่านั้นที่เคยบอกไว้ * (เมื่อ)ฉันกลายเป็นคนที่โง่งมงาย ที่สุด ไม่ว่าในสายตาใคร ฉันกลายเป็นคนบ้าบอ ที่มันไม่เหลือหนทางให้ไป ก็เพราะว่าเชื่อใจ เพราะว่าเชื่อใน คนอย่างเธอ ** รักมันก็เป็นแค่คำที่ใคร บางคนนิยามเอาไว้ รักมันก็เป็นแค่คำดีดี ที่ทำให้คนเชื่อใจ หลอกให้ทุ่มเทลงไปให้ทั้งชีวิต เพื่อพบเจออะไรที่ไม่คาดคิด ตอนสุดท้าย อย่างที่ฉันได้เจอ(วันนี้)(จากเธอ) มันจริงแค่ไหนที่คนบอก มาตลอดว่ารักไม่มีวันจบ น้ำตาลว่าหวานยังมีวันหมด มันไม่มีอะไรจะคงความสด ที่ว่าแน่ว่านอนก็มีแต่ละคร เพราะมีบทบาทเป็นตัวกำหนด ธรรมดาของอะไรที่มันสุกงอม หมดแรงยึดเหนี่ยวก็ต้องร่วงหล่น รักมันคือสิ่งใดถ้าให้อธิบาย บางคนบอกนิยายเหมือนกับในนิทาน คงไม่มีนิยามพอรักหมดกลิ่นอาย ใยเหมือนใจพิการมันไม่ใช่พิมาน ใต้ความพิสวาทคนมักคิดประมาท มันก็แปลกประหลาดกว่าจะรู้กระจ่าง กลายเป็นโรคประสาทเพราะว่าไม่ฉลาด เลยเขียนลงกระดาษรักของฉันคือบาป ( ซ้ำ * , ** ) รักมันก็เป็นแค่คำที่ใคร บางคนนิยามเอาไว้ รักมันก็เป็นแค่คำดีดี ที่ทำให้คนเชื่อใจ หลอกให้ทุ่มเทลงไปให้ทั้งชีวิต เพื่อพบเจออะไรที่ไม่คาดคิด ตอนสุดท้าย และสุดท้าย ( ซ้ำ ** )
