เดือนหงาย

เดือนหงาย แนมขึ้นฟ้าแล้วใจหาย บ่มีคนอยู่ข้างกาย ถืกลมหนาวซูนใจ จนสั่น เดือนหงาย นั่งผิงไฟใต้เงาจันทร์ คิดฮอดคนเคยฮักกัน คิดฮอดคนที่อยู่ แสนไกล คิดฮอดคนเคยจู๋ฟืน คนบี๋คนยื่นปั้นข้าวจี่ คิดฮอดคำเว้าแต่กี้ ผู้ฮ้ายควันหนีผู้ดีควันใส่ แต่มื้อนี้จักเพินไปลี้อยู่ไส คนจับมือเฮาขางไฟ คืนนั้น ปูสาดตุ้มผ้านวม สวมเสื้อกันหนาวสองโต ไฟไหม้ฟืนโผ่ ๆ ปานได๋ใจกะยังสั่น ย้อนวาใจยังคึดนำเขาคนนั้น เฮ็ดหยังกะเลยบ่อุ่น.. เดือนหงาย เป็นจั่งได๋อยู่ทางพุ้น คนทางนี้ยังใจมุน ยังบ่คุ้นกับการห่างกัน เดือนหงาย นั่งผิงไฟใต้เงาจันทร์ คิดฮอดคนเคยฮักกัน คิดฮอดคนที่อยู่ แสนไกล คิดฮอดคนเคยจู๋ฟืน คนบี๋คนยื่นปั้นข้าวจี่ คิดฮอดคำเว้าแต่กี้ ผู้ฮ้ายควันหนีผู้ดีควันใส่ แต่มื้อนี้จักเพินไปลี้อยู่ไส คนจับมือเฮาขางไฟ คืนนั้น ปูสาดตุ้มผ้านวม สวมเสื้อกันหนาวสองโต ไฟไหม้ฟืนโผ่ ๆ ปานได๋ใจกะยังสั่น ย้อนวาใจยังคึดนำเขาคนนั้น เฮ็ดหยังกะเลยบ่อุ่น.. คิดฮอดคนเคยจู๋ฟืน คนบี๋คนยื่นปั้นข้าวจี่ คิดฮอดคำเว้าแต่กี้ ผู้ฮ้ายควันหนีผู้ดีควันใส่ แต่มื้อนี้จักเพินไปลี้อยู่ไส คนจับมือเฮาขางไฟ คืนนั้น ปูสาดตุ้มผ้านวม สวมเสื้อกันหนาวสองโต ไฟไหม้ฟืนโผ่ ๆ ปานได๋ใจกะยังสั่น ย้อนวาใจยังคึดนำเขาคนนั้น เฮ็ดหยังกะเลยบ่อุ่น.. คิดฮอดคนเคยหอมเคยกอด เคยซูน.. ในคืนเดือนหงาย