เซาเว้า

ตัวเอง ทำไมต้องเขียนคิ้ว ทำไมกางเกงวาบหวิว ทำไมต้องใส่เสื้อเอวลอย ตัวเอง ทำไมต้องแต่งหน้า ทำไมต้องแต่งขนตา ทำไมต้องทาปากแบบนั้น เหมือนเธอเธอโมโห ทำคิ้วขมวดใส่แล้วมองมาที่ฉัน ปากเธอเริ่มร้าย ตาเธอเริ่มแดง แล้วพูดคำนั้น มึง เซาเว้า.. เซาเว้า.. มันช่างปวดร้าวกับคำที่เธอพูดใส่ เซาเว้า.. เว้าได้จั่งได๋ ถึงบ่เข้าใจผู้ชายอย่างกู ก็มันหวง.. กูหวงมึง ไม่อยากให้แต่งตัวแบบนั้น ก็กูหวง.. กูหวงเธอ ไม่อยากให้ใครต้องมองแฟนฉัน เธอสวยอยู่แล้ว.. เธอไม่จำเป็น ต้องแต่งหน้าอย่างนั้น.. เซาเว้า