//
เหมือนดูหนังที่รู้ตอนจบ แค่เห็นไม่ครบเลยต้องดูต่อ ก็แค่รอ แค่นั้นไง แพ้ชนะก็เล่นตามบท สุดท้ายต่างรู้ว่าใครเป็นใคร เมื่อต้องไป แค่พูด.. ลา คนอย่างฉันใกล้ชิดเธอแค่ไหน ก็แค่ตัวประกอบ รักกว่านี้ก็คงไม่มีวันได้เธอ * แล้วนี่ฉันต้องเจ็บเลยมั้ย หรือต้องทำเป็นเก็บมันไว้ ทุกๆ การกระทำที่เธอย้ำบ่อยๆ ยิ่งสปอยตอนจบของเรา หรือจะรอให้เจ็บตอนไหน เมื่อใจเธอกำลังมีเขา ทุกนาที วันเวลาที่ดีไม่มีอีกแล้ว ทุกๆ ความทรงจำแค่หนึ่งใน storyline เธอสร้างมันไว้ และฉันยอมเล่นไปตามบท ที่เธอเขียนให้เราได้รักกันไป จนถึงอีกตัวละครคนนั้น ที่เธอก็ซ่อนเอาไว้ ถึงรู้ (ตอนจบ) คือเค้า (ก่อนจบ) เรื่องฉันแกล้งทำเป็นรักกันอีกสักทีดิ ยอมเป็นตัวสำรองเพื่อให้เรื่องราว ของเราสนุกใช่มั้ย ทุก love scene ของเธอกับฉัน ก็กลายเป็นตอนที่ฉันเสียใจ ใจพังตั้งแต่หนังไม่จบ ถึงเรื่องจะจบแต่รู้ไหม ไม่เคยหยุดความเสียใจ คนอย่างฉันใกล้ชิดเธอแค่ไหน ก็แค่ตัวประกอบ รักกว่านี้ก็คงไม่มีวันได้เธอ * แล้วนี่ฉันต้องเจ็บเลยไหม หรือต้องทำเป็นเก็บมันไว้ ทุกๆ การกระทำที่เธอย้ำบ่อยๆ ยิ่งสปอยตอนจบของเรา หรือจะรอให้เจ็บตอนไหน เมื่อใจเธอกำลังมีเขาทุกนาที วันเวลา ที่ดีไม่มีอีกแล้ว ไม่มีอีกแล้วจากนี้ไม่มีเหลือเลย ภาพเธอกับฉันที่คุ้นเหมือนวันเคยๆ ที่เคยบอกฉันที่ร่วมกันฝัน ทุกสิ่งคือการแสดงแค่ซ้อมบท เธอนะรอแค่เขา ฉันนะรอแค่เหงา I can’t believe it เขานะเป็นที่รัก ฉันแค่เป็นที่พัก ถามเธอคำเดียว เคยรักฉันไหม สักครั้ง สักครั้ง.. * แล้วนี่ฉันต้องเจ็บเลยไหม หรือต้องทำเป็นเก็บมันไว้ ทุกๆ การกระทำที่เธอย้ำบ่อย ๆ ยิ่งสปอยตอนจบของเรา หรือจะรอให้เจ็บตอนไหน เมื่อใจเธอกำลังมีเขาทุกนาที วันเวลาที่ดี ไม่มีอีกแล้ว