มาบาดนี้สิกล่าวถึงตอนพระอินทร์เจ้า จำแลงเป็นพราหมณ์เฒ่า มาขอพระนางมัทรี ด้วยเมตตาสร้างทานบารมี จึงยกพระนางนี้ให้พราหมณ์ตามขอ ฟ้าดังลั่นสวรรค์สั่นสะท้าน ทิ้งทุกอย่างปล่อยวางให้สิ้นไป เป็นนิทาน ศาสดาสอนไว้ สักบรรพชาดก เอาฮันนี้สิกล่าวถึงตอนที่สองเฮา เป็นทรงบ่คือเก่าตั้งแต่มีเขาเข้ามา เจ้าแนมเห็นฮักแท้บ่มีค่า เลยถึกป๋าถิ่มไว้ช่างหัวมัน น้ำตาหลั่งรินไหลทั้งสองแก้ม เหลือใจแฮงถูกแยงเอาเจ้าไป คือสิตายตอนนี้เจ็บหลาย เฮ็ดใจบ่ได้เดิก * ข่อยบ่แม่นพระเวสสันดรในชาดก ที่สิยอมยกพระนางมัทรีให้พราหมณ์เฒ่า ต่อให้เป็นพระอินทร์จำแลงลงมากะคือเก่า บ่มีไผมาพรากเจ้าจากอ้ายไปได้ดอก บ่อยากรอชาติหน้า ขอฮักเจ้าในชาตินี้ อยู่กันอีกพันปีเจ้าอย่าหนีจากกัน โอ๋ฮะโอ ฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอ้โอ โอ๋ฮะโอ ฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอโอ้ย.. บัดนี้.. ใจฮักนางยังคงหมั่น บ่มีวันสิเปลี่ยนแปลง ถึงสิถืกเขาแย่งเอาโตน้องบ่หวนคืน ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ภาพวันเก่าคือกอดสาว บัดนี้กอดขวดเหล้า ต้องนอนไห้ใส่แต่หมอน หากฟังตามคำสอน ของพระเวชสันดรเว้า ฮักปานใด๋ให้อดเอา ต้องลืมเจ้าคึดว่าทาน แต่ว่าโตของเฮานั้น มันกะแค่คนปาบหนา ลืมบ่ได้ดอกหล่าฮักอ้ายนี้มันจื้อ * ข่อยบ่แม่นพระเวสสันดรในชาดก ที่สิยอมยกพระนางมัทรีให้พราหมณ์เฒ่า ต่อให้เป็นพระอินทร์จำแลงลงมากะคือเก่า บ่มีไผมาพรากเจ้าจากอ้ายไปได้ดอก บ่อยากรอชาติหน้า ขอฮักเจ้าในชาตินี้ อยู่กันอีกพันปีเจ้าอย่าหนีจากกัน โอ๋ฮะโอ ฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอ้โอ โอ๋ฮะโอ ฮะโอฮะโอฮะโอ๋โอโอ้ย..