ฮักแรกที่จากลา

มาฟังเลิ้งลาวที่เป็นความฮักที่มิสมหวัง เลิ้งลาวความหลัง ครั้งเป็นเด็กน้อยมัธยมปลาย หลายปีแล้วมิได้เห็นหน้า หลายปีแล้วมิได้เว้าจา ตั้งที่มื้อที่ฟ้าส่งเจ้ามาฮื้อเห็นคราเดียวท่อนั่น ย้อนกลับคืนกะคือฝัน ในตอนนั้นเจ้างามเป็นตาแพง ผู้สาวแก้มแดง โตน้อยๆ คนผู้ขาวๆ สาวผูไทที่อ้ายเอิ้นขี้ดื้อ เพิ่นคือฮักเพิ่นคือโหเจอ เพิ่นเป็นแนวเลอ หวังว่าเพิ่นคงมีความสุข * ขอเว้าพื้นตอนนั้น ขอเพ้อลำพันความทุกข์ที่ได้ฮับมา เสงน้ำตา เสงคำลา พอปานฟ้าผ่าลงโหเจอ ** มิเยอะเห้อเผอมาเอาเจ้าหนี คนดีอ้ายฮับมิได้กับการสูญเส เจออ้ายย่านเด้ เห้แล้วน้ำตา บุญผลาอ้ายสร้างมามิท่อเขา *** มีเยอะเห้อเข้ามาเอาเจ้าหนี คนดีที่อ้ายนั้นเฝ้า เขาหละเอาไปจ้อย เจอโดงน้อยๆ ข่อยทึทำลาย ฮักสลายฟ้าถล่มจมความเหงา **** มิเนอะเห้อเฮาลงเอยแบบนี้ คนดีอ้ายยังฮักเจ้าโหเจอทุกข์หลาย แม่นสิเป็นเท่อสุดท้ายที่เฮาเห็นหน้าเขายังจำได้ว่า เพิ่นคือคนฮักคนแรก ที่จาก ลา.. ขอเห้อเจ้าสุขขี.. ( ซ้ำ * , ** , *** , **** )