AF#m|AD
EBm|AE
ภายใต้ฟ้าAที่กว้างใหญ่F#m มีขุนเขาAให้คนปีนป่ายD
อยากจะไปE ให้ไกลให้สุดBmดังใจฝันA E
พอหวังสูงAจนเกินไปF#m กลับเป็นทุกข์A ท้อแท้ในใจD
และดวงดาวEไม่ใช่คำตอบBm ที่ต้องการ A E
กลับมาเอนกายA ซบลงD แนบอุ่นไอดินA D A
สู่ความเคยชินF#m ที่เราเคยC#mหลงลืมไปนานE
ก็จะรู้Aว่าผืนดินG6 ท้องฟ้าF#mหน้าบ้านเรานั้นC#m
ที่เAป็นของสำคัญDเกินสิ่งใดๆA E
*อยู่อย่างพอเพียงA ใกล้ตัวDความสุขยังมีA D A
อยู่อย่างพอดีF#m ไม่มีความC#mทุกข์ร้อนในใจE
สุขจริงแท้AในชีวิตคนG6 จะค้นF#mเจอได้ไม่ไกลC#m
อยู่AในใจของคนDรู้จักเพียงพอA E
D|A|E|F#m
D|A|B|DE
ความมุ่งมั่นAยังมีอยู่F#m ยังต้องสู้Aต้องทำทุกอย่างD
อยู่บนทางE ที่แม้จะเหนื่อยBmแต่ยังไหวA E
ยังต้องคิดAต้องทำดีF#m ต้องมานะAพากเพียรเข้าไปD
แต่ดวงดาวEไม่ใช่คำตอบBmที่ต้องการA E
( ซ้ำ * , * )
แค่มีAคำว่า พอD ก็สุขเกินใคร
DA|DA
