อยู่ผู้เดียวให้ชิน

อ้ายเอง.. คนเก่า.. คนที่น้องบ่เอา คนที่เจ้าบ่แคร์ เป็นจั่งได๋แน ไปอยู่นำเขา มีความสุข.. หลายบ่.. ติดขัดอิหยังบ่ เริ่มต้นใหม่นำเขา อวยพรให้เจ้า สุขขีเด้อนาง.. ส่วนอ้ายกลับมาดูแลเจ้าของ อยู่คนเดียวคือเก่า บ่ตายง่ายดอกหล่า อาจสิเมื่อยสิล้า ซึมอยู่ดอกน้ำตา แต่กะพอสิฮู้อยู่ว่า.. ต้องเบิ่งหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ไปตลาดคนเดียว นอนกอดเจ้าของให้ชิน อาจสิหลับบ่ค่อยสนิท ใจผวายามดึก ๆ ดื่น ๆ ตื่น แต่.. เซ้า พับที่นอนเอาเอง รีดเสื้อผ้าเอาเอง เฮ็ดกับข้าวเอาเอง บ่มีคนปลุกตื่นไปเฮ็ดงาน ฝึกใจให้มันด้าน ๆ ทุกเทศกาล ต้องอยู่ผู้เดียวให้ชิน.. คนแพ้.. ต้องดูแลเจ้าของ ผู้รับฝากฮอยแผล ผู้บ่แม่นฮักแท้ ถึงมันสิแย่ ต้องอยู่ให้ได้.. ส่วนอ้ายกลับมาดูแลเจ้าของ อยู่คนเดียวคือเก่า บ่ตายง่ายดอกหล่า อาจสิเมื่อยสิล้า ซึมอยู่ดอกน้ำตา แต่กะพอสิฮู้อยู่ว่า.. ต้องเบิ่งหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ไปตลาดคนเดียว นอนกอดเจ้าของให้ชิน อาจสิหลับบ่ค่อยสนิท ใจผวายามดึก ๆ ดื่น ๆ ตื่นแต่.. เซ้า พับที่นอนเอาเอง รีดเสื้อผ้าเอาเอง เฮ็ดกับข้าวเอาเอง บ่มีคนปลุกตื่นไปเฮ็ดงาน ฝึกใจให้มันด้าน ๆ ทุกเทศกาล ต้องอยู่ผู้เดียว.. ให้ชิน ต้องเบิ่งหนังคนเดียว กินข้าวคนเดียว ไปตลาดคนเดียว นอนกอดเจ้าของให้ชิน อาจสิหลับบ่ค่อยสนิท ใจผวายามดึก ๆ ดื่น ๆ ตื่น แต่.. เซ้า พับที่นอนเอาเอง รีดเสื้อผ้าเอาเอง เฮ็ดกับข้าวเอาเอง บ่มีคนปลุกตื่นไปเฮ็ดงาน ฝึกใจให้มันด้าน ๆ ทุกเทศกาล ต้องอยู่ผู้เดียวให้ชิน.. ฝึกใจให้มันด้าน ๆ ทุกเทศกาล ต้องอยู่ผู้เดียวให้ชิน..