ห่วงหาย

นั่งรถไฟ.. มาสิบสี่ชั่วโมง บอกตามตรง ว่ายังทำใจไม่ได้ พี่บ่าวมาหา น้องหลบหน้าหายไป โทรไปเท่าไร ไซร้ไม่รับสายที พี่มาตาม.. หาเธอ ใครที่เจอ.. บอกที บอกคนดี พี่บ่าวมาตามหาใจ * พี่มาหาเธอหลบหาย พี่มาไกลเพราะรักเธอ สี่เดือนแล้วนอนละเมอ เพราะว่าเธอมาเงียบไป เคยคิดถึงกันมั่งหม้าย เคยห่วงใยกันมั่งหม้าย ความคิดถึงมันหายไป ความห่วงใย.. ก็.. หายตาม เสียงรถไฟ.. มันจะดังเท่าใด เสียงร้องไห้ พี่บ่าวมันดังยิ่งกว่า อกมันกลัดหนอง เพราะน้องจึงนองน้ำตา เสียใจหนักหนา เป็นบ้าก็ไม่รู้ที มาตาม.. หาเธอ ใครที่เจอ.. บอกที บอกคนดี พี่บ่าวมาตามหาใจ * พี่มาหาเธอหลบหาย พี่มาไกลเพราะรักเธอ สี่เดือนแล้วนอนละเมอ เพราะว่าเธอมาเงียบไป เคยคิดถึงกันมั่งหม้าย เคยห่วงใยกันมั่งหม้าย ความคิดถึงมันหายไป ความห่วงใย.. ก็.. หายตาม * พี่มาหาเธอหลบหาย พี่มาไกลเพราะรักเธอ สี่เดือนแล้วนอนละเมอ เพราะว่าเธอมาเงียบไป คำว่าคิดถึงกันมั่งหม้าย คำว่าห่วงใยกันมั่งหม้าย ความคิดถึงมันหายไป ความห่วงใย.. ก็.. หายตาม * พี่มาหาเธอหลบหาย พี่มาไกลเพราะรักเธอ สี่เดือนแล้วนอนละเมอ เพราะว่าเธอมาเงียบไป เคยคิดถึงกันมั่งหม้าย เคยห่วงใยกันมั่งหม้าย ความคิดถึงมันหายไป ความห่วงใย.. ก็.. หายตาม