หุบกระพง

หุบกระพง.. แดนนี้ ยังมีเรื่องราว แดด..ลมหนาว ลมหนาวแห้งแล้ง ทุกสิ่ง คน.. ต้องทน กล้ำกลืน ฝืนสิ้น โอ้..แผ่นดิน ถิ่นนี้ เคยนองน้ำตา จากด้านทิศเหนือ ทิศเหนือจรดเขาโป่ง ใต้เชื่อมโยง เชื่อมโยงถึงบ้านบ่อแขม ตะวัน.. ออกไกลจนไปชนแดน แดน.. ดินแดนของบ้านหนองยาว ปู่ย่าตาเราเรียกตกเขา.. ว่าเขาสบู่ แล้ง... ดินนี้ มันแสนยากเข็ญ ทน.. ลำเค็ญไร้หนทางหน้า คน.. อยู่กินยากแค้นหนักหนา ใครจะมา ใครจะมาคิดถึงบ้านเรา * แต่วันนั้น.. วันนั้นที่พ่อมาเยือน แผ่น.. ดินนี้ ที่เคยระอา พ่อ.. พลิกฟื้น และซับน้ำตา ชุบชีวา คนบ้านป่า ไร่หุบกระพง ( ซ้ำ * ) ถิ่น.. แดนนี้ ที่เคยสิ้นหวัง ป่า.. คงยังมีหวังคืนถิ่น คน.. คือคน คนของแผ่นดิน ดิน... แผ่นดินของพระราชา ชุบชีวา คนบ้านป่า ไร่หุบกระพง ขอพระองค์.. พระองค์ ทรงพระเจริญ ขอพระองค์.. พระองค์ ทรงพระเจริญ ขอพระองค์... ทรงพระเจริญ