หลบบ้าน

ปร้านี้มันเหงา ไม่เหมือนบ้านเราที่บ่าวจากมา หัวใจลาต้าคิดถึงหนักหนา พาหวังเหวิดใจ ผู้คนมากมายไม่รู้ว่าใครต่อใคร แลไปทางใดไม่เห็นยอดไม้ ไม่เห็นดวงดาว กอดตัวเองเมื่อคิดถึงคนที่บ้าน จากมานานจ้าน คิดถึงไอ้หลานสาเฒ่าขึ้นครัน บินหลาพลัดถิ่น จากจรมาไกลเกินรัง แต่อีกไม่นาน หลบไปอยู่บ้านหลบไปอยู่เรือน * รอสักหิดความคิดถึงยังทำงาน ไม่เคยลืมคาน ลืมหลังคาบ้านนอกชานหัวได หัวจุกมันร้อง เสียงขับขานบ่าวยังจำได้ เสียงหวานจับใจ ที่ราวไม้ไผ่แขวนไว้ริมรั้ว กอดตัวเองเมื่อคิดถึงคนที่บ้าน จากมานานจ้าน คิดถึงไอ้หลานสาเฒ่าขึ้นครัน บินหลาพลัดถิ่น จากจรมาไกลเกินรัง แต่อีกไม่นาน หลบไปอยู่บ้านหลบไปอยู่เรือน * รอสักหิดความคิดถึงยังทำงาน ไม่เคยลืมคาน ลืมหลังคาบ้านนอกชานหัวได หัวจุกมันร้อง เสียงขับขานบ่าวยังจำได้ เสียงหวานจับใจ ที่ราวไม้ไผ่แขวนไว้ริมรั้ว บ่าวคิดถึงสุดขั้ว.. ไม่ลืมตัวลืมใคร