หมาล่าเนื้อ

ฉัน.. เป็นแค่ไอเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง ที่หวัง.. ปืนป่ายจุดหมายปลายฟ้า จะเหนื่อย จะยากอุตส่าห์ฝ่าฟันบากบั่นหา หยาดเหงื่อน้ำตาแลกมากับความเป็นจริง เมื่อรู้.. สึกตัวเมื่อสายเกินแก้ ตรมเจ็บ.. บาดแผลเมื่อไปไม่ถึง ยอม.. รับกรรมทำไว้เพียงครึ่ง เช่นหนึ่งหมา เมื่อหนังหย่อนชราคุณค่าหมดความ เป็นจริง * มัวหลงเมืองศิวิไลซ์ หลงแสงไฟหลากสีแพรวพราว ก็คือแมงเม่า วิ่งเข้ากองเพลิง เจ็บปวดไหมเรา เมื่อตอนรักเก่าเขาเมิน เขาเปรียบส่วนเกินที่เคยนิยม ** อำลากลับใจ คืนไป บ้านเราดีกว่า ดีกว่า เป็นหมาในเมือเน่าหมักหมม พัก.. มองฟ้าฟังเสียงหญ้าอ่อนลู่ลม เลิกฝันบ้าให้ระบมแล้งๆ ลมๆ อยู่ในเมืองลวง ( ซ้ำ * , ** )