CEm|Am|CEm|Am
C|AmG|F|GC
ฉันC.. เป็นแค่ไEmอเด็กบ้านนอกคนหนึ่งAm
ที่หวังC.. ปืนป่ายEmจุดหมายปลายฟ้าAm
จะเCหนื่อย จะยากEmอุตส่าห์ฝ่าฟันFบากบั่นหาAm
หยาดFเหงื่อน้ำตาแลกมากับความGเป็นจริงC
เมื่อรู้.C. สึกตัวEmเมื่อสายเกินแก้ Am
ตรมเจ็บC.. บาดแผลEmเมื่อไปไม่ถึงAm
ยอมC.. รับกรรมทำไว้เพียงครึ่งAm เช่นหนึ่งหมาG
เมื่อFหนังหย่อนชราคุณค่าหมดความG เป็นจริงC C7
* มัวหลงเมืองศิวิไลซ์F
หลงแสงไฟหลากสีแพรวพราวC
ก็คือแมงเม่าAm วิ่งเข้ากองCเพลิง C7
เจ็บปวดไหมเราF เมื่อตอนรักเก่าเขาเมินC
เขาเปรียบส่วนเกินGที่เคยนิยมC
** อำลากลับใจ Cคืนไป Gบ้านเราดีกว่าAm
ดีกว่าC เป็นหมาEmในเมือเน่าหมักหมมAm
พักC.. มองฟ้าEmฟังเสียงหญ้าอ่อนลู่ลมAm
เลิกFฝันบ้าให้ระบมแล้งๆ ลมๆG อยู่ในเมืองCลวง
CEm|Am|CEm|Am
C|AmG|F|GC|C7
( ซ้ำ * , ** )
