หน่วง

ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งรอยยิ้มเข้ามาทักทาย ทุกๆครั้งที่เธอนั้นส่งสายตาเข้ามาหากัน ทำให้ฉันนั้นแทบจะขึ้นสวรรค์ ทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น (แทบจะขึ้นสวรรค์ทั้งที่ยืนอยู่) ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยส่งเสียงและทุกข้อความ ทุกๆครั้งที่เธอนั้นคอยเฝ้าถาม และเป็นห่วงฉัน ทำให้ฉันนั้นแทบจะดิ้น ดิ้นตายอยู่ตรงนั้น * แต่ติดที่ฉัน.. นั้น ไม่ใช่ เพียงคนเดียว ที่ได้รับ.. ท่าที ที่แสนดีเหล่านั้น ** มันจึงเป็นความรัก.. ที่ไม่ถึงกับสุข เป็นความทุกข์.. ที่ไม่ถึงกับเศร้า เป็นความรัก.. ที่ทั้งซึ้งทั้งเหงาอยู่ด้วยกัน (เป็นความซึ้งและความเงียบเหงาอยู่ด้วยกัน) จึงเป็นความรัก.. ที่มาพร้อมความอึดอัด และเป็นความรักที่ไม่เคยเห็นภาพชัดๆสักวัน มีแค่ความรู้สึกครึ่งๆ กลางๆ (ข้างในใจของฉันเพียง)(คนเดียว)(ผู้เดียว) ทุกๆครั้งที่มือของเรานั้นได้มาสัมผัส ทุกๆครั้งที่เธอนั้นบอกความลับให้ฉันฟัง รู้ไหมว่าหัวใจของฉัน มันแทบละลายอยู่ตรงนั้น ( ซ้ำ * , ** ) ฉันไม่รู้ ระหว่างเรานั้นคืออะไร และไม่รู้ต้องเป็นอย่างนี้ ไปอีกนานแค่ไหน ( ซ้ำ ** , ** ) อึดอัดในใจของตัวฉันเพียงผู้เดียว แค่... คน... เดียว...