หนังสือรุ่น

| ( 2 Times ) เปิดออกมาดูโดยไม่ตั้งใจ ว่าจะได้เจอรูปเก่า อยู่ในวันเวลาที่สดใส วันที่มีเราข้างกัน ภาพเดิมๆ ก็หวนมา เปลี่ยนเวลากลับไปวันนั้น ใจก็เหมือนสั่นๆ เกือบลืมกันแล้ว เราผ่านเรื่องราวทั้งดีและร้าย มันมีมากมายให้คิดถึง มันผ่านมานานเกือบจำไม่ได้ ถ้าจำไม่ผิดก็ ม.1 วิชาคณิต ยังจำไม่ได้สักข้อนึง แต่ที่จำไม่เคยลืม กลับกลายเป็นชื่อของพ่อมึง มึงบอกกู ว่าต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอก ติดต่อยุ่งยากทำงานลำบาก มึงเล่าเรื่องราวซะดิบดี มึงหลอกกู ดูข่าวในเคเบิลทีวี เขาบอคดีที่มึงพึ่งโดน มันมีแต่ไม่ต่ำกว่า 20 ปี วันเป็นเดือน.. จากเดือนเป็นปี.. เป็นไงเพื่อน.. ทางที่มึงเลือกเดิน เป็นไงเพื่อน.. ไม่ได้มาซ้ำเติม เป็นไงเพื่อน.. กูคิดถึงมึงเหลือเกิน เป็นไงเพื่อน.. สบายดี มึงถามกู ว่า facebook คืออะไร แล้วโทรศัพท์ที่เวลาโทรหา มันมองเห็นหน้าได้ยังไง มึงถามกู ว่าแฟนมึงทำอะไร มันไม่มาหา ตั้งแต่เข้ามา ไม่มามาบอกลาด้วยซ้ำไป แฟนมึงเขาแต่งงาน ไปตั้งนานแล้วเพื่อน มึงเข้ามานานแล้วเพื่อน มีหลายเรื่องที่อยากจะเล่าให้ฟัง แม่มึงอยู่บ้าน ร้องไห้ทุกวัน ท่านไม่กล้ามา ท่านไม่กล้ามอง ลูกในชุดของนักโทษ แต่เราเพื่อนกัน มึงเพื่อนกู ต่อให้คนจะเกลียดมึงทั้งโลก เปิดไปดูเบอร์โทรไม่เห็นมี ที่ลงไว้คือที่อยู่ หยิบปากกาบรรยายในจดหมาย ว่าจำกันได้ไหมเธอ ทำไมไม่ฟังสิ่งที่หลายคนเขาเตือนกัน ทำไมต้องใช้เกือบทั้งชีวิตเป็นเดิมพัน ทำไมกูนอนอยู่บ้านแล้วมึงนอนเรือนจำ รู้ว่าไม่ใช่พ่อ แต่ที่เตือนเพราะเราคือเพื่อนกัน