สู้เด้อ

||| ( 4 Times ) บางเทื่อ.. ความเหงาก็เป็นหมู่ที่ดีที่สุดของเฮา ในวันที่มองไปทางใด๋ก็บ่เห็นไผ ก็มีแต่เงาของเจ้าของนี่ล่ะ ที่ยังเคียงข้าง สู้เด้อ โตคนเดียว กะต้องรอดให้ได้ นั่งมองฟ้ามื้อนี้คือมืดมนแท้ ใจดวงนี้ที่มันอ่อนแอ มีไผแหนสิเหลียวเบิ่ง เสียงถอนหายใจดังแข่งกับเสียงลม ความขื่นขมมันถ่มทำเจ็บลึก บ่มีมือไผ มาซับน้ำตาที่มันซึม มีแต่ความมืดครึ้ม ปกคลุมห้องสี่เหลี่ยม หมู่พวกเขาก็มีชีวิตของเขา ส่วนตัวเฮาก็ต้องก้มหน้าย่างต่อไป เจ็บส่ำใด๋ก็ต้องงดเอาไว้ข้างใน สิฮ้องให้ฟูมฟายให้ไผเขามาสมเพชร โลกใบนี้มันบ่ได้ใจดีกับทุกคน เกิดเป็นคนจน ความอดทนต้องสูงความไผ ล้มกะลุกเอง เจ็บกะเป่าเอง บรรเลงเพลงชีวิตด้วยน้ำตา บ่ได้เกิดมาเป็นเทวดาเดินดิน ต้องหากินดิ้นรนบนทางที่ทำถูกลา * เฮ็ดจังได๋กะโตคนเดียวน้อ ชีวิตนี้ บ่มีไผมาการันตีว่ามื้ออื่นสิดีคือจั่งฝัน กอดเจ้าของแน่นๆ ในวันที่แพ้จนตัวสั่น บอกใจว่าอย่าหวั่น แม้สิบ่เหลือไผ กะสิสู้ให้มันสุด ด้วยสองมือและหัวใจ ถึงสิเหงาจับใจ แต่กะภูมิใจ ที่ยืนได้ด้วยขาเจ้าของ เห็นเขามีคู่คิดฮอดผู้ลังคน แต่เฮาต้องทน อยู่กับความจริงตรงหน้า บ่แม่นคนเก่ง แต่ก็บ่เคยยอมแพ้ชะตา วาสนาเฮามีสำนี้ กะสิเฮ็ดให้ดีที่สุด บ่ต้องรอให้ไผมาฉุดมือดึง ขึ้นไป ละแม่งกะลุกไว บ่ถ่าให้ไผมาซ้ำเติม * เฮ็ดจังได๋กะโตคนเดียวน้อ ชีวิตนี้ บ่มีไผมาการันตีว่ามื้ออื่นสิดีคือจั่งฝัน กอดเจ้าของแน่นๆ ในวันที่แพ้จนตัวสั่น บอกใจว่าอย่าหวั่น แม้สิบ่เหลือไผ กะสิสู้ให้มันสุด ด้วยสองมือและหัวใจ ถึงสิเหงาจับใจ แต่กะภูมิใจ ที่ยืนได้ด้วยขาเจ้าของ บ่ตาย.. ยังต้องหายใจ บ่ไหว.. ก็ต้องฝืนยืนให้ได้ สักมื้อหนึ่ง ฟ้าสิเปิดทาง ให้คนอ้างว้างได้พ้อแสงสว่างแหน่บ่ * เฮ็ดจังได๋กะโตคนเดียวน้อ ชีวิตนี้ บ่มีไผมาการันตีว่ามื้ออื่นสิดีคือจั่งฝัน กอดเจ้าของแน่นๆ ในวันที่แพ้จนตัวสั่น บอกใจว่าอย่าหวั่น แม้สิบ่เหลือไผ กะสิสู้ให้มันสุด ด้วยสองมือและหัวใจ ถึงสิเหงาจับใจ แต่กะภูมิใจ ที่ยืนได้ด้วยขาเจ้าของ.. โตคนเดียว กะต้องอยู่ให้ได้ เก่งแล้วน่ะ หัวใจ..