สุวรรณมัจฉา (สุพรรณมัจฉา)

รักที่ฉันให้ไป มันมีความหมาย มากพอหรือเปล่า แต่มันก็ต้องเศร้า เมื่อเธอไม่เอา จึงต้องคืนมา ฝาก แผลใจ.. เอาไว้นานแสนนาน จึงต้องเก็บมัน หอบรักฝังใจลงดิน * ถ้าเปรียบตัวฉันเหมือนดั่งสุวรรณมัจฉา ที่รอหนุมาน..เดินตามพระรามไปแสนไกล ทิ้งให้เราเก้อหา ทิ้งน้ำตาเศร้าเฝ้าใจ เหตุไฉน..ใยหนอไม่หวนกลับมา รักเท่าไหร่ก็ไร้ค่า เสียน้ำตามากเท่าไหร่ เคยรู้ไหม..ว่าใครนั้นเฝ้ารอคอย ขอแค่เพียงเธอหันมา ก่อนจากลาไปไกลแสนไกล สักคำได้ไหม หรือเธอหมดใจก็พูดมา ( ซ้ำ * ) ความรักของฉัน..เปรียบดังภูผา เธอลืมสัญญา..ความรักที่ให้กันไว้ เธอบอกว่ารัก.. ฝังใจเอาไว้ รักมากเท่าไร แต่สุดท้ายก็ต้องจากลา สุวรรณมัจฉานอนจมน้ำตา.. ด้วยความเศร้าเอย