สิ้นรัก

ดวงเอ๋ยดวงชะตา คงพาเราไปไม่ถึง ยังหวนคิดและคำนึงถึงเธอ ทุกครา เมื่อฉันได้พานพบ สบตากับใครดั่งเคยคุ้น ถึงคุณที่เคยได้รัก เมื่อครั้งวันวานยังฝังลึกตรึงใจ ดวงจันทร์เจ้าเอ๋ยที่เคยได้เคียง ไร้ใครเทียบเทียมช่างงามวิไล หากแต่ดวงใจไฉนเจ้าดู หม่นหมอง แม้ในชาตินี้มิได้คู่ครอง จำใจจากจรซ่อนกลิ่นละไม อบอวลกรุ่นไอรักข้าซ่อนไว้ ตราบนานเท่านาน * โชยกลิ่นผกาซาบซึ้งตรึงตรา ผวาฤทัยไหวหวั่น ยามใดที่เราใกล้กัน อกฉัน ร้องร่ำทรมาน ไม่อาจเอื้อมคว้า ครองเจ้าดวงใจปล่อยไป เป็นเพียงภาพฝัน ระทมต้องทนโศกศัลย์ ฝืนจำจากเจ้าไป ผ่อลงมาจากมุมตี่มืดมิด ผ่านตึงภพตึงปิ๊ดไร้ทิศทาง จะหมื่นปี๋ฮาก็จะตวยตาม เป็นหยั่งด้ายถักตอปันห่มก๋าย หื้อดวงใจ๋ หื้อชีวา แป๋งกายา เพื่อได้ครอง แม้คิงบ่เกยผ่อเหลียวมอง * โชยกลิ่นผกาซาบซึ้งตรึงตรา ผวาฤทัยไหวหวั่น ยามใดที่เราใกล้กัน อกฉัน ร้องร่ำทรมาน ไม่อาจเอื้อมคว้า ครองเจ้าดวงใจปล่อยไป เป็นเพียงภาพฝัน ระทมต้องทนโศกศัลย์ ฝืนจำจากเจ้าไป หอมขื่นผกาจวนหื้อติดต๋า ผวาดวงใจ๋ไหวหวั่น เมื่อใดตี้เฮาใกล้กั๋น หัวใจ๋ก่ฮั่มไห้ ทรมาน บ่อาจยื้อคว้าครองเจ้าดวงใจ๋ ปล่อยไปหื้อเป๋นแค่ภาพฝัน ระทมต้องทนโศกศัลย์ ฝืนจำจากตั๋วไป ชะตาพาเรามาถึง สิ้นรัก