FG|EmAm|DmG|C
อ้ายก็เคยCเรียนคณิตศาสตร์ มาพอกะเทินEm
เพิ่งจะได้รู้แAmล้วว่าส่วนเกินมันเป็นจั่งEmใด๋
ดีส่ำใด๋เFขาก็บ่มักG
ถ้าคนฮักEmของเฮาเหมิดAmใจ
เหมือนตายDmแล้วเฮ็ดจั่งใด๋มัGนก็บ่ฟื้น C
เฮ็ดงานDmก็ยิ่งปวดหัว ถืกตั๋วEmก็ยิ่งปวดใจ
แล้วคำว่าฮักFที่มีให้กันGมันไปอยู่Cไส
ไสว่าอ้ายDmเป็นคนสำคัญ แต่บ่ฮู้สำEmคัญส่ำใด๋ Am
จากเป็นคนFพิเศษ ต้องกลายDเป็นแค่เศษใจ G
* เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ Cเบื่อแล้วก็ไป G
เจ็บคักแท้น้อAm น้ำตาสิไหลC
มาถิ่มกันFจั่งซี่ แล้วอ้ายนี่สิDเฮ็ดจั่งได๋ G
เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ CคนลืมสัญญาG
เจ็บคักแท้น้อAm ร้องอย่างกับหมาC
ต่อให้ช้ำFปานใด๋ เจ้าคงDสิบ่หัวGซา
ฮักกันมาบ่มีความCหมาย..
Ah น้ำต้มผักCก็ว่าหวาน
ได้กลิ่นปลาร้าก็บอกนัว
ใหม่ๆ อะไรก็Gดีตอนออกตัว
วาดฝันสร้างครอบครัว
แต่ใครก็เตือนAmว่ามึงโดนหลอกชัวร์
เพราะตามันบอดมัว
สุดท้ายกงจักรFก็เห็นเป็นดอกบัว
กินน้ำใต้ศอกตัว
จากนี้เก็บแขนCไว้กอดตัวเอง
ให้เหล้าอีกขวดมันหมดไป
เพราะคิดห้ามไฟไGม่ให้มีควัน
ยังง่ายกว่าห้ามคนหมดใจ
นี่ถ้าเรื่องนี้ใAmนตอนจบ มันก็เหมือนอีสปไง
สอนว่าหมาวัดFที่หมายเครื่องบิน
สุดท้ายน้ำตาก็ตกใน
เฮ็ดงานDmก็ยิ่งปวดหัว ถืกตั๋วEmก็ยิ่งปวดใจ
แล้วคำว่าฮักFที่มีให้กันGมันไปอยู่ไCส
ไสว่าอ้ายDmเป็นคนสำคัญ แต่บ่ฮู้สำEmคัญส่ำใด๋ Am
จากเป็นคนFพิเศษ ต้องกลายDเป็นแค่เศษใจ G
* เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ Cเบื่อแล้วก็ไป G
เจ็บคักแท้น้อAm น้ำตาสิไหลC
มาถิ่มกันFจั่งซี่ แล้วอ้ายนี่สิDเฮ็ดจั่งได๋ G
เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ CคนลืมสัญญาG
เจ็บคักแท้น้อAm ร้องอย่างกับหมาC
ต่อให้ช้ำFปานใด๋ เจ้าคงDสิบ่หัวGซา
ฮักกันมาบ่มี..
วาสนาFได้เคียงข้าง บ่มีทางได้เคียงคู่
เจ้าคงบ่ฮู้ Emมันเจ็บหลายๆ
กะเลยเป็นคนAmที่อกหัก
ไปฮักกับคนบ่มีหัวGm.. ใจ C
ป่านนี้เธอคงDmตาต่อตา
ต่อเตียงกับใคร ต่อๆ ใคร
จะยื้อจะหยุดEmจะฉุดจะรั้ง
เหมือนเอากระดาษAmไปห่อไฟ
และตอนต่อไปก็Fคือร่ำลา
จากหวานน้ำตาลDกลับเค็มน้ำปลา
ยอมปล่อยเธอไปทั้Gงจมน้ำตา
ในเมื่อตัวเราไม่มีน้ำยาพอ Ah
* เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ Cเบื่อแล้วก็ไป G
เจ็บคักแท้น้อAm น้ำตาสิไหลC
มาถิ่มกันFจั่งซี่ แล้วอ้ายนี่สิDเฮ็ดจั่งได๋ G
เจ้าสิถิ่มกันแล้วบ่ CคนลืมสัญญาG
เจ็บคักแท้น้อAm ร้องอย่างกับหมาC
ต่อให้ช้ำFปานใด๋ เจ้าคงDสิบ่หัวซGา
ฮักกันมาบ่มีความCหมาย..