สาริกาไร้รัง

ค่ำคืนนี้.. ขออาศัยนอนสักคืน พอพรุ่งนี้ตื่นพี่ก็จะลาเจ้าไป พี่คนหมอนหมิ่นพลัดถิ่นมาไกล ขอพึ่งชายคาและอาศัย โปรดเห็นใจ สาริกา ค่ำคืนนี้.. พี่ไร้ที่ซุกหัวนอน ขอเพียงพักผ่อน สักคืนเถิดนะแก้วตา เพียงอาศัยข้างสางๆ พี่ก็จะลา สงสารสาริกา ที่พี่มาครวญคร่ำพร่ำวอน น่าสมเพช โอ้ย.. น่าเวทนา โอ้สาริกาเวลานี้ไร้รังนอน.. ไม่ได้นอนเตียงขอชายคาเคียงบังอร พอพรุ่งนี้เช้าแดดอ่อนๆ พี่ก็จะจร จำลา ต้องโผผิน โบยบินด้วยใจอาวรณ์ ขาดที่พักผ่อน ไปก่อนเถิดสาริกา เพราะขาดที่หมาย ขาดร่มไม้ขาดชายคา ขาดทั้งคนจะเมตตา ให้สาริกา พักนอน