สาริกาไร้รัง

ค่ำคืนนี้ ขออาศัยนอนสักคืน พอพรุ่งนี้ตื่นพี่ก็จะลาเจ้าไป พี่คนหมอนหมิ่น พลัดถิ่นมาไกล ขอพึ่งชายคาและอาศัย โปรดเห็นใจ สาริกา ค่ำคืนนี้ พี่ไร้ที่ซุกหัวนอน ขอเพียงพักผ่อน สักคืนเถิดนะแก้วตา เพียงอาศัยค้างสางๆ พี่ก็จะลา สงสารสาริกา ที่มาครวญคร่ำรำ่วอน น่าสมเพช โอ๊ย.. น่าเวทนา โอ้สาริกาเวลานี้ไร้รังนอน ไม่ได้นอนเตียงขอชายคลาเคียงบังอร พอพรุ่งนี้เช้าแดดอ่อนๆ พี่ก็จะจรจำลา * ต้องโผบิน โบยบินด้วยใจอาวรณ์ ลาที่พักผ่อนไปก่อนเถิดสาริกา เพราะขาดที่หมายขาดร่มไม้ขาดชายคา ขาดทั้งคนจะเมตตา ให้สาริกาพักนอน * ต้องโผบิน โบยบินด้วยใจอาวรณ์ ลาที่พักผ่อนไปก่อนเถิดสาริกา เพราะขาดที่หมายขาดร่มไม้ขาดชายคา ขาดทั้งคนจะเมตตา ให้สาริกาพักนอน