สันดานเก่า ไพบูลย์ แสงเดือน

กอดอ้ายบ่ลงF#m

อย่าพึ่งหลงเจ้าEของว่าน้องถิ่มอ้ายบ่ได้

คนDหลายใจมักง่ายE

บ่แC#mม่นควายโตเก่าสิยอมให้ตั๋วซ้ำๆ ซากๆD

โอ้วโอE.. ฮู้ฮู.F#m.

อ้ายF#mเอาความเชื่อใจน้องไปล้มละลายD

เอาคำว่าให้อภัยออกไปใช้หากินA

เอาคารมร้อยเล่ห์เหลี่ยDมมาตั๋วน้องจนชิน A

ฝังลึกเป็นสันดานE

น้องF#mกะหลงเชื่อใจอ้ายตั้งโดนตั้งนานD

พึ่งสิฮู้อ้ายมีชู้จนผู้คนกล่าวขานA

คนบ่มีจรรยาบรรณDบ่ถือซาหัวมันA

สิถือว่าเป็นทานE

ควาDมฮักมันกินบ่ได้คือข้าวA

กะฮู้ว่าฮักคนผิดF#mชีวิตสิชิบหายE

อย่าไปคึดเสียดาย พวกผู้ชายพันธุ์นี้ F#m

โฮ้วโอ้วD.. โฮ้วโอ้วE.. ฮู้อู้วF#m.

* ถิ่มF#mสันดานเก่าบ่ได้

คั่นยังเอานิสัยDหลายใจบ่ฮู้จักพอมาใช้

ยังฮักผู้ได๋บ่เป็นAยังฮักเล่นๆ หน้าด้านบ่อายE

เอานิสัยเก่ามาใช้ Dออกล่าออกลายบ่ฮู้จักEอิ่ม

ถิ่มF#mสันดานเก่าบ่ได้

กะอย่าพึ่งมันใจว่Dาน้องนี้ไปจากอ้ายบ่ได้

บ่แม่นแม่แม่นพ่อA สิได้ตามงึดตามง้อแต่อ้ายE

พึ่งมาพ้อกันตอนใหญ่D

ซำคนหลายใจไผสิเอาไปเEฮ็ดแนว

ให้เสียวงตระกูลF#m

ควาDมฮักมันกินบ่ได้คือข้าวA

กะฮู้ว่าฮักคนผิดF#mชีวิตสิชิบหายE

อย่าไปคึดเสียดาย พวกผู้ชายพันธุ์นี้ F#m

โฮ้วโอ้วD.. โฮ้วโอ้วE.. ฮู้อู้วF#m.

* ถิ่มF#mสันดานเก่าบ่ได้

คั่นยังเอานิสัยDหลายใจบ่ฮู้จักพอมาใช้

ยังฮักผู้ได๋บ่เป็นAยังฮักเล่นๆ หน้าด้านบ่อายE

เอานิสัยเก่ามาใช้ Dออกล่าออกลายบ่ฮู้จักEอิ่ม

ถิ่มF#mสันดานเก่าบ่ได้

กะอย่าพึ่งมันใจว่Dาน้องนี้ไปจากอ้ายบ่ได้

บ่แม่นแม่แม่นพ่อA สิได้ตามงึดตามง้อแต่อ้ายE

พึ่งมาพ้อกันตอนใหญ่D

ซำคนหลายใจไผสิเอาไปเEฮ็ดแนว

ให้เสียวงตระกูลF#m