Em|Bm|CD|G
Em|Bm|CD|Em
ยืนอยู่หม่องเก่าEm หม่องที่เจ้าบ่เคยเหลียวแล Bm
เป็นแค่คนแพ้Cที่ดูแลเจ้าDได้แค่สายตาG
ฮู้โตดีว่Amาเฮามันมีค่าแค่เวลาเหงาEm
ยามที่เขาถิ่มเจ้าAmยังเห็นเงาCของอ้ายคนนี้ D
บ่กล้าเรียกร้องEm สถานะของคนสำคัญBm
แค่ได้หายใจร่วมวันC ก็ถือว่าDเป็นบุญหัวใจ G
เจียมโตทุกบาดหย่างAm
ยามเห็นเจ้าหย่างเคียงคู่ใคร Em
น้ำตามันตกใน Cไหลลงใส่ก้อนDข้าวจนเค็มEm
ฮู้ว่าสิทธิ์ของอ้ายAmมันบ่ฮอดถึงของเขาEm
ฮู้ว่าคำว่าเฮาCมันบ่มีอยู่จริงDในนิยายG
แต่กะยังหน้าด้านAmทนรออยู่หม่องนี้ บ่หนีไปไส Em
ถึงสิเจ็บปานใด๋กCะสิรอต่อไป Dจังคนบ้าEm..
* กะเป็นได้แค่สEmถานะคนรอเศษใจ Bm
รอเศษความฮักที่หล่นหายC
จากเขาคนนั้นตกมาDถึงบ่แม่นตัวGจริง
เป็นแค่สิ่งที่เจ้าAmดึง.. มาคั่นเวลาEm
ยามเจ้าเช็ดน้ำCตา
แล้วเจ้ากลับไปหDาเขาคือEmเก่า
(เหลือแค่ความว่างเปล่า)
Em|Bm|CD|G
Am|Em|CD|Em
ถ้ามว่าท้อบ่ที่ต้Amองรอแบบบ่มีจุดหมาย
ตอบได้เลยEmว่าหลาย แต่ตัดใจมันยากCกว่า
ยอมเป็นD.. ของGตาย
ที่หายใจรอAmความกรุณา
เผื่อมื้อหนึ่งสวรรค์Emเมตตา
ให้เจ้าหลูCโตน.. Bm คนจังอ้ายEm
มื้อที่เจ้าฮ้องไห้ Emกะซบไหล่อ้ายได้เสมอBm
ถึงฐานะที่พ้อCเจอสิเป็นได้แDค่ที่ระบายG
บ่หวังครอบครองAm
แค่ได้มองเจ้ามีความEmสุขกาย
ส่วนแผลใจของCอ้าย
กะให้มันตายBm.. ไปกับการเวลาEm
* กะเป็นได้แค่สEmถานะคนรอเศษใจ Bm
รอเศษความฮักที่หล่นหายC
จากเขาคนนั้นตกมาDถึงบ่แม่นGตัวจริง
เป็นแค่สิ่งAmที่เจ้าดึงมาคั่นเวลาEm
ยามเจ้าเช็ดน้ำCตา.. Bm
แล้วเจ้ากลับไปหาเขาEmคือเก่า
