G|D|F#7|Bm
G|G#dim|A
ทำไGมเธอถึงไม่เหมือนDเก่า
ทำF#7ไมเธอถึงไม่รักBmเรา A
ทำGไมเธอถึงมอบDทุกอย่าง ให้กัAบเขา
ทำGไมเธอถึงอารมณ์Dดี
ทั้งๆF#7 ที่ฉันกำลังBmเศร้า A
พยาGยามเข้าใกล้Dเท่าไหร่
เธอAก็ไม่เอา.. เพิ่งได้รู้
* เพราะว่าฉันนั้นคือวิญญาณG
ผู้ทุกข์ทรมานD หลอกหลอนเธอมาตั้งนานF#7
ไม่รู้ตัวว่าตายBm
ฉันAได้ตายไปจากGใจของเธอ
กลาG#dimยเป็นวิญญาณไร้ความหมายA
(ตั้งนานแล้ว)
G|G|G|G
คำGบอกรัก กลายเป็นคำDหลอกหลอน
คำอF#7อดอ้อนกลายเป็นทำBmให้รำคาญA
ต้องGอ้อนวอน ขอDพบหน้าเธอ เหมือนAขอเศษทาน
ปรากGฏตัว ให้เธอเห็นDที่ใด
เธอF#7ร้อนใจรีบทักทายBmแล้วเดินผ่านA
ไม่มีGแล้ว ยิ้มแห่งความDสุขตลอดAกาล A7
( ซ้ำ * )
G|D|F#7|BmA
G|D|A
( ซ้ำ * , * )
G|D|F#7|BmA
Gฉันได้ตายG#dim.. ไปจากใจA.. ของเธอ
G|D|G|Bm
กลายG.. เป็น.D. วิญญาณA
คำขGอร้องครั้งสุดท้ายDถึงเธอ
คำพูF#7ดเธอจะปล่อยBmฉันไปได้ A
บอกGมาเลยว่าหมดรักDให้กัน ฉันAควรต้องไป
ให้ฉันนั้นเป็นวิญญาณG D/F# Em
ที่หลุดพ้นA.. ทรมานD