สัตว์Amป่าหลากหลายพันธ์ุ ล้วนแล้วนั้นFมีจิตใจ
หากินตามพงไพร Amมวลเมฆไม้คือเรือนชาน
หมู่Fชนคนหลายเผ่า พำนักเนาทั่วAmถิ่นฐาน
คนสัตว์ตลอดกาล โลกคือบ้านFอยู่ร่วมกัน E7
Am|C|F|Am
วันAmหนึ่งฉันเดินเข้าป่าC ฉันเจอนกFตัวหนึ่ง
มันถามE7ฉันว่าจะไปไหนAm
ฉันจึงตอบC อยากไปให้ไกลF
ไกลเกินกว่าE7ที่ฉันเคยไป
Am|G|Am|E7
เมื่อAmเราปวดร้าวC จงเดินเข้าป่าF
อย่างน้อยGก็ไม่ต้องพบเจอ..
* คนCใจร้ายอย่างเธอG คนที่ไม่มีน้ำใจ Am
ไม่มีเยื่อFใยให้คนเคยรักกัน C
ใจร้ายอย่างเธอG ต้องทิ้งให้อยู่คนเดียวAm
เผื่อเธอเหงาFขึ้นมาจะได้กลับมารักกัน [(Am)]
วันAmหนึ่งฉันเดินเข้าป่าC ฉันเจอเสือFตัวใหญ่
มันถามE7ฉันว่ากลัวบ้างไหมAm
ฉันจึงตอบCว่าไม่เท่าไร Fยังดีกว่าE7คนไร้หัวใจ
Am|G|Am|E7
เมื่อเราปวดร้าวC จงเดินเข้าป่าF
อย่างน้อยAmก็ไม่ต้องพบเจอ..
( ซ้ำ * )
คนC.. ใจร้าย..E7 Am F
คนC.. ใจร้าย.. E7
ไม่มีเยื่อFใยให้คนเคยรักกัน Am
