วันทรงจำ

ทำไมในการลืมใครซักคน มันกลับยาวนานเกินกาลเวลาที่เคยมีกัน ต้องฝ่าผ่านความทรงจำแค่ไหน ต้องผ่านคืนวันในใจมากมายเท่าไหร่ รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่กลับมา รู้ทั้งรู้ว่ามันทรมาน ยิ่งลืมเท่าไหร่ยิ่งย้ำว่ามีเธออยู่ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอได้จากไป รู้ว่ามันซ้ำเติมหัวใจ ยิ่งลืมเท่าไหร่ ยิ่งจำว่ามีเธอ.. อยู่ตรงนี้.. ตลอดมา เธออยู่ตรงนี้.. ทุกเวลา เธออยู่ตรงนี้.. ไม่ไปไหน ในวันทรงจำ ที่ฉันไม่เคยจะลืม ตลอดมา ทุกคืนที่ฉันปิดตาเพื่อลืม กลับตื่นในวันทรงจำที่มีเราอยู่ ไม่รู้ทำไมต้องยอมหัวใจ ผูกติดตัวเองและยอมโยนทิ้งชีวิตให้ใคร รู้ทั้งรู้ว่าเธอไม่กลับมา รู้ทั้งรู้ว่ามันทรมาน ยิ่งลืมเท่าไหร่ยิ่งย้ำว่ามีเธออยู่ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเธอได้จากไป รู้ว่ามันซ้ำเติมหัวใจ ยิ่งลืมเท่าไหร่ ยิ่งจำว่ามีเธอ.. อยู่ตรงนี้.. ตลอดมา เธออยู่ตรงนี้.. ทุกเวลา เธออยู่ตรงนี้.. ไม่ไปไหน ในวันทรงจำ ที่ฉันไม่เคยจะลืม เธออยู่ตรงนี้.. ตลอดมา เธออยู่ตรงนี้.. ทุกเวลา เธออยู่ตรงนี้.. ไม่ไปไหน ในวันทรงจำที่ฉันไม่เคยจะลืม เธออยู่ตรงนี้.. เธออยู่ตรงนี้.. ในความทรงจำ ที่ฉันนั้นควรจะลืม ในวันและคืน ที่ฉันนั้นควรจะลืม ตลอดไป