ล่องแม่ปิง

ดอกบัวตอง นั้นบานอยู่บน ยอดดอย ดอกเอื้องสามปอย บ่เกยเบ่งบานบนลานปื้นดิน ไม้ใหญ่ไพรสูง นกยูงมาอยู่กิน เสียงซึงสะล้อ จ๊อยซอ เสียงพิณ คู่กับแดนดิน ของเวียงเจียงใหม่ สาวเจ้าควรภูมิใจ บ่ลืมว่าเฮาลูกแม่ระมิงค์ คนงาม ๆ ต้องงามคู่ความเด่นดี ต้องฮักศักดิ์ศรีของกุลสตรี แม่ย่าแม่หญิง เยือกเย็นสดใส เหมือนน้ำแม่ปิง มั่นคงจริงใจ ฮักใคร ฮักจริง สาวเอยสาวเวียงพิงค์ สาวเครือฟ้าเกย ซมซาน อีกแม่สาวบัวบาน นั่นคือนิทานสอนใจ วันนี้ข้าเจ้าจะอู้เรื่องความฮัก เป็นกุลสตรีไทยเปิ้นตึงบอกว่างามนัก อย่างสาวบัวบานตี้เปิ้นเคยวิ่งตามรัก สุดท้ายจะใดมาไห้มาฮ้อง ปะหนุ่มบางกอกเล่นสองรัก ต๋ามตำนานกลอน ตี้หมู่เฮานั้นกล่าวขาน ความฮักน้ำวังนี่หนอ เป็นตี้ก่อเกิดเหตุการณ์ หื้อสอนแม่ย่า แม่หญิง จากรุ่นสู่รุ่นถึงหลาน จมปักความฮักนั้นบ่ดี จำไว้เน้อสูหื้อสืบสาน จะไปลืมมือตี่เกยกุม จะไปลืมไม้ตี่เกยเฆี่ยน ปล่อยเปิ้นไปจ้างต๋ายเขาเตอะ เสี้ยงอกเสี้ยงใจบ่ดีเยี๊ยะ ดอกเอื้องตี้เกยงาม มันยังงามเด่นบ่ดีเซี๊ย เผื่อหู้คิงน้ำปิงปอแห้งจะไปหื้อเปิ้นมาดีเพี้ยก อย่างสาวเครืองาม งามเปียงฟ้ายังนับพลาด ฮ้องไห้บ่ฮู้กีเตื่อจนน้ำตาเกินนับคราบ สายน้ำตี้ไหลสูงตอนนี้มุ่งสู้ตี้ไหลตี้ราบ จะไปฟั้งตามเซาะหามันเต๊อะ ยังมีป้อมีแม่รออยู่ตี้บ้าน คนงาม ๆ ต้องงามคู่ความเด่นดี ต้องฮักศักดิ์ศรีของกุลสตรี แม่ย่าแม่หญิง เยือกเย็นสดใส เหมือนน้ำแม่ปิง มั่นคงจริงใจ ฮักใคร ฮักจริง สาวเอยสาวเวียงพิงค์ สาวเครือฟ้าเกยซมซาน อีกแม่สาวบัวบาน นั่นคือนิทานสอนใจ