ลูกสาวผู้การ

เกิดมาจน ทุกข์เหลือทนหนอพลตำรวจ เรื่องศักดิ์ศรี ไม่มีโอ้อวด พลตำรวจ ผู้น้อยด้อยขั้น กลุ้มใจนัก ผมหลงรักลูกสาวนายพัน เธอเดินผ่าน ป้อมยามทุกวัน เก็บไปฝันถึง จนงมงาย แปลกจริงเออ ผมรักเธอแล้วไม่กล้าบอก พ่อเธอรู้ กลัวโดนไล่ออก กลัวโดนออก เอาเสียง่ายง่าย ได้แต่ผวา เรามีค่าแค่เพียงเม็ดทราย บังอาจรัก ลูกสาวเจ้านาย โชคจะร้าย แล้วสิหนอเรา อยู่ป้อมยาม ได้แต่มองจ้องเธอทุกครา เมื่อไรหนอ เธอจะผ่านมา ได้เห็นหน้า พอให้คลายเหงา นั่งฝันจนเพ้อ โถนี่เธอจะรู้หรือเปล่า พลตำรวจ ผู้น้อยอย่างเรา หลงรักเจ้า ลูกสาวผู้การ * โปรดเมตตา ผมเถิดหนาท่านผู้กำกับ เฝ้าครุ่นคิด จนนอนไม่หลับ นอนไม่หลับ เพราะความฟุ้งซ่าน ไม่กล้าเผย ขอเป็นเขยของท่านผู้การ เงินเดือนน้อย ด้อยทั้งการงาน ไม่อาจหาญ ไปปองดอกฟ้า ( ซ้ำ * )