Am7|G|Am7|G( 2 Times )
ใบไCม้หล่นเมื่อลมพัดผ่าน
เป็นGสัญญานแห่งความผันเปลี่ยน
ทุกๆCสิ่งคือความหมุนเวียนไม่เที่ยงGแท้
ทำCทุกอย่างให้ดีที่สุด เพียงGเพื่อฉุดให้เธอไม่ไป
ในที่Cสุดก็คงต้องหยุดและยอมGแพ้
ใจของคนหนอDคน
ก็ไม่รู้จCsus2ะห้ามยังไงให้ลมไม่เปลี่ยนGทิศ
และชีวิตCsus2จะห้ามยังไงให้เธอไม่ไป Dไม่มีทาง
* เราCmaj7มาไกลเท่านี้ก็ดีเหลือBm7เกิน
ขอบใจนะCที่เคยมีกัน มันถึงAm7เวลายอมรับDความจริง
เราCmaj7มาไกลเท่านี้ก็เกินที่ฝันBm7ตั้งเท่าไร
เมื่อชีวิตCคือความเป็นไป สุดท้ายCmก็ต้องจากกัน
เท่านั้นGเอง [(D)]
ชีวิCsus2ตหนึ่งกำลังเริ่มใหม่ ชีวิGตหนึ่งกำลังว่างเปล่า
ความCsus2รู้สึกช่างทรมานและโหดGร้าย
ทำCได้เพียงแต่ยอมรับมัน แม้ต้Gองเจ็บจะยอมเข้าใจ
คงCไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อGไป ใจของคนหนอDคน
เมื่อสุดท้าCsus2ยจะห้ามยังไงสายลมย่อมเปลี่ยนGทิศ
และชีวิCsus2ตจะห้ามยังไงก็ต้องเปลี่ยนไป Dไม่ต่างกัน
( ซ้ำ * )
D/F# ผ่Em7านพบCsus2มาเพื่อจากกันD เท่านั้นเอง
G|D/F#|Em7|Csus2D|GG
