ลมหนาว

ยาม ลมหนาว พัดโบกโบย โชยชื่น เหล่า สกุณฯ ร้องรื่นรมย์ หมู่ ดอกไม้ ชวนภมร ร่อนชม ช่าง สุขสม เพลินตาน่าดูชูใจ โอ รักเจ้าเอย ยามรัก สมดังฤทัย พิศ... ดูสิ่งใด .... ก็แลวิไล แจ่มใสพลัน อัน ความรัก มักจะพา ใจฝัน เมื่อรักนั้น สุขสม จิตปอง ยาม ลมหนาว พัดโบกโบยกระหน่ำ หยดหยาดนำ น้ำหลั่งนอง ผึ้งภู่ทั้งวิหคเหงาเศร้าหมอง เกลื่อนกลาดผองมาลีร่วงโรยลงดิน เหมือนรักผิดหวัง เปรียบดังหัวใจพังภินท์ น้ำตา... หลั่งริน... และลามไหลเพียงหยาดฝนปราย อันความรัก แม้นไม่เป็นดังหมาย ตราบวันตาย ชีพขมชื่นเอย