//
ความเหงาทำให้เราไม่เคยจากกัน ยังคงคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียวขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็เหมือนในหัวใจมันถูกเตือน พยายามจะไม่คิดถึงเธอ พยายามไม่เผลอไม่ไหว.. หวั่น เรื่องราวของเราจบ จากนี้จะไม่พบกัน.. โอ้วโฮ.. ต้องไม่กลับไปมอง เมื่อมันแพ้ก็แค่สตรอง รักที่หมดเวลา ก็น่าจะรู้เขาไม่กลับมา แต่เก็บความทรงจำไว้มากมาย ดั่งคำสาปร้ายไม่ให้ลืม เขาไม่รู้ทำไม * ความเหงาทำให้เราไม่เคยจากกัน ยังคงคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียวขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็เหมือนในหัวใจมันถูกเตือน ให้รักและพบเธอในโลกเสมือน ที่คงมีแค่เราสร้างขึ้นมา ต้องเห็นหน้าเธอผ่านหยดน้ำตา ที่เอื้อมมือไปคว้าก็ไม่ได้เจอ ไม่ใช่เรื่องจริงและไม่ใช่ความฝัน คือความอ่อนแอและคงเป็นแค่นั้น เธอไปอยู่ไหนแล้วเรายังเจ็บอยู่ที่เดิม ในเวลาที่เหงาเรื่องเก่ายังซ้ำเติม คนที่ไม่แคร์ เราไปแคร์เขาทำไม กลายเป็นคำถาม แต่ไม่รู้ต้องถามใคร ยิ่งลืม (ยิ่งลืม) ยิ่งจำ (ยิ่งจำ) ถูกคำสาปร้ายไม่ให้ลืม เขาไม่รู้ทำไม * ความเหงาทำให้เราไม่เคยจากกัน ยังคงคิดถึงเธอทุกที ที่อยู่คนเดียวขึ้นมาเมื่อไหร่ ก็เหมือนในหัวใจมันถูกเตือน ให้รักและพบเธอในโลกเสมือน ที่คงมีแค่เราสร้างขึ้นมา ต้องเห็นหน้าเธอผ่านหยดน้ำตา ที่เอื้อมมือไปคว้าก็ไม่ได้เจอ
