ฤดูฝน

ในวันที่ฝนพรำ ใจฉันมันเปียกปอนด้วยน้ำตา บางครั้งมันก็อยากให้ฝนโปรยลงมา กลบรอยน้ำตาที่เอ่อ.. ในวันที่ไร้เธอ ตัวฉันยังเหม่อมองดูฟ้าไกล มองฟ้าคราม เปลี่ยนเป็นเมฆฝน ที่มืดหม่น และมีแต่ความเสียใจ * ฤดูกาล จะผ่านไปเท่าไร ก็ยังจำเรื่องราว ทุกอย่าง ฟ้าที่มอง กลับเหลือแต่ความอ้างว้าง (ปวดร้าว) ** (ก็อยู่กับ) ฝนซัดสาด ให้มันเปียกปอนไปพร้อมน้ำตา ในวันที่มองดูฟ้าคำราม ในวันที่เธอไม่อยู่ดังเดิม ก็ปล่อยให้ฝน ซัดสาด ความเหงามันเจ็บปวดร้าวเหลือเกิน ให้ฉันได้อยู่กับฝน โปรยปราย ในวันที่ฉันต้องอยู่คนเดียว ในวันที่ฝนโปรย เดินตากฝน ออกไปให้ฝนพรำ ใจเหม่อลอย มันแตกสลายในอากาศ เมื่อเดินผ่านทางที่เคย ก็ยังคิดถึงเธอ ความทรงจำมากมาย ก็ต่อให้นานสักเท่าไหร่ ก็ยังคงลืมมันไม่ได้ ( ซ้ำ * , ** , ** ) ไม่เหลือใคร ไม่เหมือนเดิม เธอหายไป ไม่มีเธออีกแล้ว...