ริมฝั่งหนองหาน

ฟ้างามยามแลงข้างทุ่งหนองหาน อ้ายนั่งเบิ่งฟ้า คึดฮอดแก้วตา เจ้าไปสิเล้อ พระธาตุเชิงชุมถามข่าว ภูพานบ้านเฮายังคอยเสมอ ใจเค็มคือเกลือ แท้บ่น้องสาว ฝนปรอยจากฟ้าเหมือนน้ำตาไหล ในใจของอ้าย เป็นห่วงคนไกล บ่ มีข่าวคราว น้ำหลากหนองหานฝูงปลา ชวนกันพาลอยลงลำปาว ดั่งใจผู้สาว ที่ไปหวั่ง หวั่ง * อ้าย บ่ แม่นผาแดง บ่ มีมนต์แต่งไปอ้อนไปเว้า ให้คนลืมคราว คึดฮอดความหลัง ย่านผู้เขียวใบหม่อน ไปหลงคำวอนของคนมีตังค์ ย่านเขาเด็ดนาง ไปใส่ต้มยำ ** ฟ้างามยามแลงข้างทุ่งหนองหาน เป็นสีโศกโศก ส่งใจกับนก ไปบอกคนงาม เจ้าสีนานวลของอ้าย คั่น บ่ ลืมไลฮักและถ้อยคำ อยากให้กลับลำ คืนทุ่งหนองหาน ( ซ้ำ * , ** )