รัตติกาลแห่งความเหงา

* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไหร่ จวบฟ้าสางเดือนหงาย จะกอดตัวเองให้คลายเหงา มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ รอคนมาทำให้รัก เป็นส่วนหนึ่งชีวิต แต่เหมือนพรหมลิขิต ไม่เคยจะเห็นใจ.. ในค่ำคืนมืดมิด มีดวงดาวมากมาย ส่องแสงประกายทั่วนภา สายลมโชยกอดใจ ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนา กี่ค่ำคืนผ่านมามันเหงาอุรา เหลือเกิน เดินผ่านกาลเวลา ใจนำพาให้เจอ ความเงียบเหงาไม่มีใครเข้าใจ โลกหมุนให้ใครหลายคน ค้นพบส่วนที่หายไป แต่กับฉันทำไมหายใจทีไร.. มีแค่เหงา * ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไหร่ จวบฟ้าสางเดือนหงาย จะกอดตัวเองให้คลายเหงา มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ รอคนมาทำให้รัก เป็นส่วนหนึ่งชีวิต แต่เหมือนพรหมลิขิต ไม่เคยจะเห็นใจ.. รัตติกาลความเหงานี้จะนานเท่าไร ช่างปวดใจเหลือเกิน โอ้ทรมานแทบหยุดหายใจ เมื่อถูกความเหงากัดกินหัวใจ ไม่ทราบไม่ซึ้งแต่แสบในใจทรวงถึงใจ ข้าเอ๋ยไม่เจตนามีเพื่อนคือเหงา ก็อยากจะมีรักจริงอย่างเขา ได้โปรดเกิดสักทีเถอะเนื้อคู่เอ๋ย.. * ไม่ว่าค่ำคืนนี้จะนานเท่าไหร่ จวบฟ้าสางเดือนหงาย จะกอดตัวเองให้คลายเหงา มีเพื่อนคือแผ่นฟ้า และดวงดารา พอได้เจรจากับจันทราให้หายเหงาใจ รอคนมาทำให้รัก เป็นส่วนหนึ่งชีวิต แต่เหมือนพรหมลิขิต ไม่เคยจะเห็นใจ.. รัตติกาลความเหงานี้จะนานเท่าไหร่ ช่างปวดใจเหลือเกิน รัตติกาลความเหงานี้จะนานเท่าไหร่ ช่างปวดใจ ของฉันเหลือเกิน..