รัตติกาลแห่งความเหงา - ป่าน ปานชีวา

* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่

จวบฟ้าสางเดือนหงายEm

จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm

มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา

พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ

รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG

แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..

ในค่ำคืนมืดมิดC มีดวงดาวมากGมาย

ส่องแสงFประกายทั่วนภาC

สายลมโชยกอดใจ Am

ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนาEm

กี่ค่ำคืนผ่านมาFมันเหงาอุราG เหลือCเกิน

เดินผ่านกาลเวลาC ใจนำพาให้เEmจอ

ความเงียบเหงาFไม่มีใครเข้าCใจ

โลกหมุนให้ใคG/BรหลายAmคน

ค้นพบส่วนที่หายEmไป

แต่กับฉันทำไมFหายใจทีไร.G. มีแCค่เหงา

* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่

จวบฟ้าสางเดือนหงายEm

จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm

มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา

พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ

รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG

แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..

รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าไร G

ช่างปวดใจเหลือCเกิน

โอ้ทรมานFแทบหยุดหายใจ

เมื่อถูกความเหงาGกัดกินหัวใจ

ไม่ทราบไม่ซึ้งEmแต่แสบในใจทรวงEmถึงใจ

ข้าเอ๋ยไม่เจตนาFมีเพื่อนคือเหงา

ก็อยากจะมีรัGกจริงอย่างเขา

ได้โปรดEmเกิดสักทีเถอะเนื้อคู่เAmอ๋ย.. F G

* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่

จวบฟ้าสางเดือนหงายEm

จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm

มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา

พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ

รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG

แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..

รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าไหร่ G

ช่างปวดใจเหลือCเกิน

รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าGไหร่

ช่างปวดCใจ ของG/BฉันเหลืAmอเกินF.. G