C|G/B|Am|F|G
* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่
จวบฟ้าสางเดือนหงายEm
จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm
มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา
พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ
รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG
แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..
F|G|Em|Am
ในค่ำคืนมืดมิดC มีดวงดาวมากGมาย
ส่องแสงFประกายทั่วนภาC
สายลมโชยกอดใจ Am
ที่เปลี่ยวเหงาหนักหนาEm
กี่ค่ำคืนผ่านมาFมันเหงาอุราG เหลือCเกิน
เดินผ่านกาลเวลาC ใจนำพาให้เEmจอ
ความเงียบเหงาFไม่มีใครเข้าCใจ
โลกหมุนให้ใคG/BรหลายAmคน
ค้นพบส่วนที่หายEmไป
แต่กับฉันทำไมFหายใจทีไร.G. มีแCค่เหงา
* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่
จวบฟ้าสางเดือนหงายEm
จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm
มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา
พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ
รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG
แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..
รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าไร G
ช่างปวดใจเหลือCเกิน
C|G|F|C|FG|C
โอ้ทรมานFแทบหยุดหายใจ
เมื่อถูกความเหงาGกัดกินหัวใจ
ไม่ทราบไม่ซึ้งEmแต่แสบในใจทรวงEmถึงใจ
ข้าเอ๋ยไม่เจตนาFมีเพื่อนคือเหงา
ก็อยากจะมีรัGกจริงอย่างเขา
ได้โปรดEmเกิดสักทีเถอะเนื้อคู่เAmอ๋ย.. F G
* ไม่ว่าค่ำคืนนี้จFะนานเท่าGไหร่
จวบฟ้าสางเดือนหงายEm
จะกอดตัวเองให้คลายเหงาAm
มีเพื่อนคือแผ่นฟ้าF และดวงดาGรา
พอได้เจรจาEmกับจันทราให้หายเหงาAmใจ
รอคนมาทำให้รักF เป็นส่วนหนึ่งชีวิตG
แต่เหมือนพรหมลิขิตAm ไม่เคยจะเห็นใจ..
รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าไหร่ G
ช่างปวดใจเหลือCเกิน
รัตติกาลความเหงาFนี้จะนานเท่าGไหร่
ช่างปวดCใจ ของG/BฉันเหลืAmอเกินF.. G
C
