F|C|A#|C
กทม.Fจ้องมองCฉัน เหงาA#เพียงลำพัง
ในความเงียบDm ยังมีคCนรับฟัง A#
ในจดหมายF ยังคงมี Cถ้อยคำA#ที่ผุพัง
ไม่เปิดเผยDmตัวตนCอย่างระวัง A#
* เมื่อทุกDmสายตา คอยจ้องCมองมา
จะให้ฉันA#ทำอย่างไร
ความคาดหวังDm นั้น Cเป็นของใครA#
เหมือนเสียงDmดนตรีไม่มีที่Cมา สะท้อนA#ห้วงเวลา
แห่งบาดแผลDm ของเดือนCพฤษภา A#
** เลยอยากจะร้องF เพลงC รักใA#นมหานคร
ให้เธอDm ได้เพ้อCถึงกันก่อน A#
และอยากจะร้องF เพลงC รักใA#นเมืองใหญ่
ด้วยภาษาDmที่มีแต่เธอCเข้าใจ A#
ด้วยภาษาDmที่คงไม่ยากCเกินไป A#
F|C|A#|C
ในความจริงFเราไม่รู้ CชีวิตคืA#ออะไร
จงถอดรองเท้าDm ที่เราCเคยใส่ A#
เดินไปตามFเส้นทางC ที่เราA#โดนจัดวาง
มันไม่มีจริงDm หรอกถนนCสายกลางA#
( ซ้ำ * , ** )
F|C|A#|C
Dm|C|A#|C
( ซ้ำ ** )
