รอยหวาย

ยางผลัดใบแล้วหลาว น้องสาวก็ยังไม่หลบมา ลมฝนต้นพฤษภาฯ ยังพัดมาให้หนาวหัวใจ แต่วันนี้สาวนุ้ยไปอยู่ไกล พี่อดขวยใจไม่ได้ กลัวลืมคนทางนี้ หลงคำลวงชายทางนั้น จำได้หม้ายล่ะน้อง เมื่อครั้งเราสองเขี่ยพองทำหนมลา กินหนมไข่ปลา หนมบ้า หนมดิซำด้วยกัน เดือนสิบทุกปีที่เราเคยหนุกกันสุด ๆ ยิงปืนลูกอุด เขชิงช้าสวรรค์ หนังลุงโนราห์ เขาจัดมาแข่งกัน แลกันจนหวันหัวเช้า * ตอนเด็กๆ คิดถึงเป่ากบ กินลูกขรบ ลูกโท ลูกหวาด ขึ้นกำชำซัดลูกท้อนจิ้มน้ำปลา เล่นทอยสะบ้า ทอยอีพาซัดราว ** พี่ยิงฉับโพล๊ะ ถูกโบว์ของน้องจนร้องไห้ ยายหวดกับไม้หวาย ยังจำได้ที่ขาพี่บ่าว รอยหวายกลายเป็นความทรงจำ ตอกย้ำซ้ำรอยเรื่องราว ถึงตายกลายเป็นขี้เถ้า.. บ่าวไม่ลืมเลย หวังว่าน้องอิหลบบ้าน ด้ามขวานเคียงเลยาวไกล บินหลาจะกินอะไร ที่ในเมืองกรุง รถไฟที่ไม่เสียตางค์ ช่วยพาน้องนางหลบมานุ่งผ้าถุง มาตัดยางตอนหัวรุ่ง.. กันสองคน ( ซ้ำ * , ** ) ( ซ้ำ * , ** )