ยับเยิน

อกหักครานั้น ยับเยิน ยับเยิน เจ็บปวดเหลือเกิน บนเนินหัวใจไอ้เรา ดั่งตกต้นตาลสูงเสียดฟ้า พลัดตีลังกาลงบนคันนา.. อกหักครานั้น ยับเยิน ยับเยิน ระหกระเหิน ต้องเดินล้มลงล้มคลาน ลืมเก่าคนจนเมื่อคืนร้าง ได้ทางได้ดี ก็หนีทิ้งไป * แรกรักกัน มันหวานดั่งตาลเมืองเพชร ช่างหวานสะเด็ด ไม่มีสิ่งใดเปรียบปาน กลับกลายเศร้าตรม ยิ่งขมยิ่งกว่าวันวาน สะเดาเจ้าเอยไม่เคยหวาน ซมเซซมซานกลับเพชรบุรี อกหักครานี้ ยับเยิน ยับเยิน ยับเยินแค่ไหน แค่ปีนต้นตาลซิเรา รูปหล่ออย่างนี้ยังไม่เอา คิดไปใจเศร้าไอ้เราคนจน * แรกรักกัน มันหวานดั่งตาลเมืองเพชร ช่างหวานสะเด็ด ไม่มีสิ่งใดเปรียบปาน กลับกลายเศร้าตรม ยิ่งขมยิ่งกว่าวันวาน สะเดาเจ้าเอยไม่เคยหวาน ซมเซซมซานกลับเพชรบุรี อกหักครานี้ ยับเยิน ยับเยิน ยับเยินแค่ไหน แค่ปีนต้นตาลซิเรา รูปหล่ออย่างนี้ยังไม่เอา คิดไปใจเศร้าอยากโดด ต้นตาลให้ตายไปเลย..