มะเมี๊ยะ จรัล มโนเพ็ชร

พูดเกริ่นนำ เรื่องมันเก้าสิบปี๋มาแล้ว

เจ้าน้อยสุขเกษมอายุได้สิบห้าปี๋

เจ้าป้อก็ส่งไปเฮียนหนังสือ ตี้เมืองมะละแมงปู้น...

ก็เลยเป๋นเรื่องของก๋ำของเวรเขา

มะเAmมี๊ยะเป๋นสาAsus4วแม่ก้า คนพAmม่าเมืองมAsus4ะละแมง

งามAmล้ำเหมือนเดือนAsus4ส่างแสง คนมAmาแย่งหลงฮักAsus4สาว

มะเAmมี๊ยะบ่ยอAsus4มฮักไผ มอบใจ๋ฮื้Amอหนุ่มเจื้อเAsus4จ้า

เป็นAmลูกอุปรAsus4าช.. เท้าเAmจียงใหม่Asus4

แต่เมื่อC เจ้าชายD จ๋บก๋านG ศึกษาAm

จ๋ำต้องC ลาจากG มะเมี๊ยะไปD

เหมือนโดนC มีดสับD ดาบฟันG หัวใจ๋Am

ปลอมเป๋นC ป้อจายG หนีตามมา.Am

เจ้าชAmายเป๋นราAsus4ชบุตร แต่สุดAmที่รักเป๋นพม่Asus4า

ผิดAmประเพณีAsus4 สืบมาต้องร้างAmราแยกAsus4ทาง

โอ๊Am โอ้ ก็เมื่อAsus4วันนั้น วันที่ต้องAmส่งคืนบ้านนาAsus4ง

เจ้าชายAmก็จั๊ดขบวนจ๊าAsus4ง ไปส่งนางAmคืนทั้งน้ำต๋Asus4า

มะเมี๊ยะC ตรอมใจ๋D อาลัยG ขื่นขมAm

ถวายC บังคมG ทูลลาD

สยายC ผมลงD เจ๊ดบาทG บาทาAm

ขอลาC ไปก่อนG แล้วจ๊าดนี้Am

เจ้าชายAmก็ตรอมAsus4ใจ๋ตาย มะเมี๊ยะAmเลยไปบวชAsus4ชี

ความฮักAmมั๊กเป๋นจะAsus4นี้.. แลเฮ้อ

Am Till End