//
ป่าเหนือเมื่อหน้าดอกไม้บาน ลมฝนบนฟ้าผ่าน ฟ้ามองดั่งม่าน น้ำตา น้ำฝนหล่นจากฟากฟ้า ขังแก่งเหมือนแอ่ง น้ำตา ไหลตกจากผาแว่วฟัง ป่าเหนือเมื่อไปได้พบมา เมืองเหนือเมื่อน้ำบ่า เลาะธารซ่านซ่าเ คล้าดัง น้ำไหลไปหลากมากครั้ง หมุนวนสายชลเหมือนดัง ไหลหลั่งเป็นวังน้ำวน ริมฝั่งวังน้ำค่ำลงคงมี แสงจันทร์ คืนหนึ่งคืนนั้นพบกันน้องเอย สองคน เมืองเหนืออนงค์นั้นคงมีมนต์ เป่าหัวใจเสียจน ก่นให้.. ใฝ่.. ฝัน.. * แอ่วสาวเจ้าวอนอ้อนน้ำคำ จนสูรย์ลอยคล้อยต่ำ สายัณห์เย็นย่ำ ทุกวัน แล้วไฉนจะให้ลืมนั้น แม้นใคร ได้ไปเที่ยวพลัน หลงมั่นในเมืองเหนือเอย ( ซ้ำ * )
