ภาพเขียน

มอ

งดูความ

รัก..

ที่

มีวันเก่า

ช่างแ

สนสวยงาม

ดั่งความ

ฝัน

แต่ฝันต้องสล

าย

เหลือร

อยน้ำตา

ให้จด

จำ

เ

ธอเป็นคนเขี

ยน

วาด

มันขึ้นมา

ด้วย

มือ

กลับทิ้งไปอย่างง่ายด

าย

ภาพในวัน

นั้น

ฉัน

ยังจำได้

ที่ผ่าน

มา

ชี

วิตของฉันพังยับด้วยคราบน้ำ

ตา

ซ้ำไปซ้ำ

มา..

รู้ไหมต้องทรม

านเท่าไ

หร่

ภาพเ

ขียนที่ไม่รู้จะจบเช่นไ

ร

กระดาษหัวใ

จ

มันคงจะแหลกสล

ายลงก่อนแล้ว

*

ขอเธอ

หยุดไ

ด้แล้ว

พอเถอะ

พอได้แล้วมัน

ช้าไป

เลิกเ

ขียนอะไร

ที่ต้อง

ใช้น้ำตาเพื่อ

ลบมัน

โปรดเถอะ

ฟังฉัน

หยุดทำร้

ายกัน

ภาพเ

ขียนของเธอมัน

พังไปนานแ

ล้ว..

จ

ริงๆ

เธอก็รู้ว่าฉันต้องเจ็บ

แต่ไม่เ

คยห่วงใยใส่ใจมันเลย

พอกันทีวันนี้พอแล้วทุกอย่าง

เ

ข้าใจได้แล้ว..

ชี

วิตของฉันพังยับด้วยคราบน้ำ

ตา

ซ้ำไปซ้ำ

มา..

รู้ไหมต้องทรม

านเท่าไ

หร่

ภาพเ

ขียนที่ไม่รู้จะจบเช่นไ

ร

กระดาษหัวใ

จ

มันคงจะแหลกสล

ายลงก่อนแล้ว

*

ขอเธอ

หยุดไ

ด้แล้ว

พอเถอะ

พอได้แล้ว

มัน

ช้าไป

เลิกเ

ขียนอะไร

ที่ต้อง

ใช้น้ำตาเพื่อ

ลบมัน

โปรดเถอะ

ฟังฉัน

หยุดทำร้

ายกัน

ภาพเ

ขียนของเธอมัน

พังไปนานแ

ล้ว..

*

ขอเธอ

หยุดไ

ด้แล้ว

พอเถอะ

พอได้แล้ว

เป็นบ้าอะไร

เลิกเ

ขียนอะไร

ที่ต้อง

ใช้น้ำตาเพื่อ

ลบมัน

โปรดเถอ

ะฟัง..

ฉั

น

หยุดอย่า

ดันทุรัง

ภาพเ

ขียนของเธอมัน

พังไปแ

ล้ว

เลิกเ

ขียนอะไรใส่

ฉัน

พอแ

ล้ว..