คิดว่าชนะใจเธอตอนเธอไม่เหลือใคร คิดว่าได้เป็นคนนั้นคนที่ได้ยืน ข้างกาย อยู่ในหัวใจ อยู่ในสายตา ของเธอ โอ้เธอ แต่พอผ่านไปเนิ่นนาน ทำไมยังเหมือนเดิม ไม่มีเพิ่มเติมดั่งฉันยังยืนอยู่ตรง ที่เก่า เพียงเขาบังเอิญผ่านมา ไม่เหลือแม้เพียงหางตา ที่จะมองฉัน.. รอยยิ้ม แบบนั้น เธอมอบให้คนที่ทิ้งไป รอยน้ำตา ไหล่ฉันคือสิ่งที่รอง รับไว้ มันบั่นทอน ไปทั้งใจ เจ็บหนักกว่าอาย ก็คือพ่ายแพ้.. คนเก่าเธอ คนที่เธอบอกกัน กับฉันว่ามันไม่ดีเลยสักอย่าง เคยร้องไห้จนเกือบเช้าเมา เหล้าเพราะมันกี่ครั้ง ทำไมวันนี้บอกคิดถึงมัน ความดีมันซื้อหัวใจของเธอไม่ได้เลย บางคนที่ทำเมินเฉย ฝากรอยน้ำตา เธอให้เขาไปหมดใจ ตัวฉันทำดีเท่าไหร่ ไม่มีความหมาย รอยยิ้ม แบบนั้น เธอมอบให้คนที่ทิ้งไป เธอเสียใจ กี่ครั้งใครกันฉุดเธอ ขึ้นไว้ ให้ยังมี ลมหายใจ เจ็บหนักกว่าอาย ก็คือพ่ายแพ้.. คนเก่าเธอ คนที่เธอบอกกัน กับฉันว่ามันไม่ดีเลยสักอย่าง เคยร้องไห้จนเกือบเช้าเมา เหล้าเพราะมันกี่ครั้ง ทำไมวันนี้บอกคิดถึงมัน ไม่เข้าใจ เจ็บหนักกว่าอาย ก็คือพ่ายแพ้.. คนเก่าเธอ คนที่เธอบอกกัน กับฉันว่ามันไม่ดีเลยสักอย่าง เคยร้องไห้จนเกือบเช้า เมาเหล้าเพราะมันกี่ครั้ง ไม่เข้าใจ เจ็บหนักกว่าตาย ก็คือพ่ายแพ้.. คนเก่าเธอ คนที่เธอบอกกั กับฉันว่ามันไม่ดีเลยสักอย่าง เคยร้องไห้จนเกือบเช้าเมา เหล้าเพราะมันกี่ครั้ง ทำไมวันนี้กลับไปหามัน ไม่เข้าใจ