พ่อ ปั่น ไพบูลย์เกียรติ

เมื่อก่อนFครั้งฉันAmเป็นเด็กน้อยGm คอยแต่คลานC

พ่อหัดC7ตั้งไข่ให้จนฉันเดินเเป็นF

เตาะแตะFก้าวAmทีละน้อยGmค่อยๆ เข็นC

จับเกาะC7พ่อเดินเล่น ตามประสาเยาวว์วัยF

พ่อCถอดรองเท้าไว้ ให้เห็นC7ตรงนอกชานF

ฉันF#dim7เจ้าเด็กน้อยGmลองใส่สวมGmเดินภูมิใจC

อยากใส่Fไว้ให้เหมือนAm แม้จะหนักGmยังเดินไหวC

พ่อCยิ่งใหญ่เหมือนภูเขาเราจะตามF

ข้างFหน้าที่ทิ้งAmไว้คือรอยเท้าGmที่พ่อเดินC

ลูกCเหยียบย่าง ไม่ห่างเหินเดินตามF

ย่ำบุกFป่าเขาAmลำเนาไพรGm ไม่ครั่นคร้ามC

เด็กน้อยCตามอย่างพ่อ ไม่ท้อเดินไปF

เติบใหญ่Cถึงวันนี้ พบชีวิตC7ที่ผกผันF

ฉันF#dim7จึงได้รู้ว่าGmการเดินGmไม่ง่ายดังใจC

วันที่ถูกFทุกข์ทับถมAm ขมขื่นใจGmสักเพียงไหนC

รองเท้าCพ่อคู่ใหญ่ยังสอนใจเราF

วันที่ถูกFทุกข์ทับถมAm ขมขื่นใจGmสักเพียงไหนC

พ่อCยิ่งใหญ่เหมือนภูเขาเราจะตามF