พิพากษา

| ( 2 Times ) จบแล้วหนอ ความฮัก ดักหัวใจ เจ้าไว้บ่อยู่ ผิดข้อหา อีหยังบ่ฮู้ ฮู้แค่ว่ายังฮักเจ้าเบิดใจ ฟ้าผ่าแล้ง กำแพงถล่ม จนน้ำท่วมยังบ่เลวร้าย เท่าชีวิต ที่อ้ายต้องเสียเจ้าไป ในมื้อนี้.. บ่มีอีหยัง ไปยื่นอุทธรณ์ ขอให้เจ้าผ่อนผัน มันก็คงบ่ได้ บ่ต้องบอกกะฮู้ว่าน้องฮักเขาหลาย เลยเด็ดอ้ายถิ่มไปบ่แคร์ ก้มหน้ารับนับหยดน้ำตา ตามประสาของคนพ่ายแพ้ มันเจ็บคักๆ เจ็บคักเจ็บแหน่ ไสว่าฮักฮักอ้ายส่ำฟ้า * (กลับมา)(เพราะถูก)พิพากษา ปานตัดสินประหาร ให้อ้ายนั้น ต้องตายทั้งเป็น พยานกะบ่เห็น บ่มีทนาย แต่จำใจยอมรับข้อหา ปลดตำแหน่งตัวจริง เข้าเขตถูกทอดทิ้ง สิตายสิอยู่ กะบ่มีค่า อยากซื้อเวลา แต่ความดีบ่พอ พอสิซื้อใจนาง เบิดโอกาสได้ร่วมทาง ความหวังก็สูญสลาย คนยังฮัก กับคนอยากไป จบง่ายๆ สิใส่ใจอีหยัง แต่น้องฮู้บ่เพราะอ้ายมีแต่เจ้า กะเลยสู้ไปจนเบิดสุอย่าง เสียเส้นเอ็นฮั่ว จนหย่างเว่านำทาง ฮ้องไห้คือจังผีบ้า ( ซ้ำ * , * ) อยากซื้อเวลา แต่ความดีบ่พอ.. พอหยุดคำว่าเลิกกัน