พันปีแสง

ห่างกันบ่เถิ่งวา เหมือนดั่งฟ้ากับดาว แต่ความจริงสองเฮา เหินห่างกันพันปีแสง มีบางสิ่งกลั้นกลาง.. มีบางอย่างแยกแบ่ง ยิ่งฝืนก็ยิ่งอ่อนแฮง สุดท้ายก็ต้องปล่อยวาง ฮักนั้นยังงดงาม เป็นต่างเพียงเฮาสองคน อย่าโทษฟ้าโทษฝน อย่าโทษวันเวลา ในระหว่างสองเฮา คำว่าฮักเท่ากับปัญหา อย่าฝืนให้เสียเวลา ปล่อยโชคชะตาพาไป | ( 2 Times ) * จากนี้.. ก็เหมือนอยู่คนละโลกกัน ทั้งที่เฮาสอง ห่างกันแค่เพียงเอื้อมมือ อยากไขว่คว้า เหนี่ยวโน้มถ่วงคืนเจ้าคืนมา แต่เจ้าก็เหมือนดั่งสายลม ที่พัดให้ฮู้สึกดีแล้วจากไป ไกลแสนไกล | ( 3 Times ) | จะคอย.. ห่วงเจ้าจากที่ไกลๆ เมื่อยามที่เจ้าสุขใจ มีคนหนึ่งคนเฝ้าคอยยิ้มตาม บ่ขอ.. รบกวนให้เจ้าลำบากใจ ขออยู่ในที่แสนไกล สุขทุกข์จะคอยเฝ้าไถ่ถาม เพียงผ่านสายลม ( ซ้ำ * )